Divinitus profecto factum eſfſe credendum eſt, ut eodem tempore, quo tempore ante tria ſecula purae religionis lux, tetra caligine discuſſa, effulgere coeperat, nos Prin- oipe et laetamur et gloriamur pacis bellique artibus ae- ne claro, qui, ut munifici litterarum ſtatoris gloriam ſibi vindicavit, fic vere Chriltiani et Evangelici Regis nomen (quo quid pulchrius aus eſſe aut ſingi potelt?) ita conſe- quutus eſt, ut majorum ſuorum in confervanda religionis ſinceritate poſitum ſtudium non ſolum adaequaret, verum etiam longe longeque ſuperaret. Itaque quanto nos gau- dio perfuſos eſſe oportet, qui et Regia voce admoniti et cordium impulſioni lubentiſſime obtemperantes, iam diei eius pie ut recolamus memoriam in eo ſumus, quo in- figniorem et in faltis noſtris eximiae notae adiectione di- gniorem poſt Chriſti in paternas fedes reditum nec ipſi novimus nec poſteros viſuros eſſe probabile videtur eſſe. At, inquiat quispiam, ſit dies hic memorabilis pieque cele- brandus, nonne, quem tredecim abhinc annis ſolemniter obiimus, is eiusmodi eſt, prae cuius fulgore hodiernus dies recedat ac pene evaneſcat? Quod equidem ita nego ac per- nego, ut, etfi utriusque diei memoria tam arte coniuncta eſt, divelli ut nequeat, diei inſtantis recordationem altero et ju- cundiorem laetioremque et graviorem amplioremque eſſe oportere cenſeam. Nam, ut in re fimili verſer, nonne infante recens nato quamyvis magnum gaudium, maiorem tamen metum concipimus, ne in tam tenera aetate uno ex tot caſibus humanae vitae quottidie imminentibus opprimatur, eundem autem iam educatum et corpore valentem animo- que vigentem laeti nec fſolliciti, non fragilitatis humanae