20

MWuuAnnu

comprehenduntur. cf. v. 703. Itaque verissime Io. Henr. Vossius ad Hymn. in Cer. v. 269. p. 81. correxit Gvνοιααο, auctore usus Hesychio, ubi post v. ¹OJog haec leguntur: Ovetc, é ό 71 GO⁴ααιντα rTA⁴ν„Ove.lαο‧—‧‿νεα, in quibus ille corrigit „Ovla et Ovα. Et sic prorsus, quod Vossius ignorasse videlur, habet Ms. Hesychii apud Schowium p. 584. Legendum igilur rσ⁹⁷deQμν τν ßπ‿ αο̈οναασα, idque Henr. Vossius vertendo expressit.

Choëph. v. 675. s. vSν ν⁴ἀ̈ υιι‿ μʒéeo r.ενινορμ⁴μσ mσσισςν Qέωννο en dνκ⁴ος e0 XExAAA,8vO. Stanleii et Aurati coniecturam XÓ AS,vo aliis quibusdam probatam ineptam Wellauerus dicit; ac Blomſieldius vulgatam recte a Butlero defendi pronuntiat. Mihi vero ανιμ⁴ενον multo praestare videtur, atque Abreschius aptissime com- parat Soph. El. 54. 757. 1119. cfr. ibid. v. 1139. Non co urna condit Orestem, quia bene est deploratus, sed quia rite crematus. Eadem confusio vel contraria potius est Etym. Gud. p. 311, 17. ubi ex v. 720. pro æεκνααιαμεςᷣννν bis legitur Xενμ‿εννν.

Choéph. v. 680. HAEKTPA. 0l»G, x⁴α᷑σ α Sν ναα ⁶α rοο‿ιαοιαιμε‿εα. Priusquam corruplorum verborum Sν τπαα emendalionem circumspiciamus, statuendum est, Electraene, ut vulgo fit, an Clytaemnestrae, quod Portus censuit, versus 680— 688. tribuendi sint. Robortellum enim famulo eos assignantem mittere possumus, pariterque Wellauerum de choro uni tribuentem, quos recte refutavit Klausenius, qui tamen in ceteris prorsus a vero aberravit. Iam primum omnium Flectram non cum matre in scenam egressam esse, Orestis mandata demonstrant v. 547. νν& ⁴μέν σmστινέμ dσα et v. 572. vp 05v Gο αεμν ꝙuαμαά̈αν τάeν 0* mQρμ. Ut illa autem tum cum matre egrederetur, nulla omnino erat causa, cum non in scena caedes esset perficienda, sed intus in aedibus. Sapientissime vero poëta rem ita instituit; namque animi nostri iure offenderentur, si Flectra praesens matris fallendae causa simulatas fictasque lamentationes effunderet. Quam offensionem Sophocles ut vitaret, Electram antequam fratrem agnovisset de eius morte lamentantem induxit; Euripides vero, ut alia quamplurima in eius Electra iustae reprchensioni sunt obnoxia, etiam hoc nomine vituperandus est, quod Plectra matrem simulatione in insidias et caedem pellicit. Simul autem Aeschylus hoc modo vitavit, ne tres essent actores, duos nisi necessario, ut v. 887., non induxit loquentes. Hic vero nulla omnino eius rei aderat necessitas. Contra ut cum Porto hos versus Clytaemnestrae reddendos censeamus, res ipsa postulat. Non illam Aeschylus neque in Agamemnone neque in Choéphoris omni humanitatis et materni in liberos amoris sensu finxit destitutam, cfr. Agam. vv. 851. ss. cum Choéph. v. 685. s., Ag. vv. 1530. ss., 1639 ss.; intolerabilis autem profecto foret eius impietas, si unici filii obitu modo audito, in quo tota spes domus posita esset— nam apud Aeschylum ex Aegistho non peperit— nullum prorsus doloris seunsum exprimeret ac tantum illa vv. 696. ss. diceret, in quibus filii ne mentionem quidem facit. Quamquam igitur dolor eius gaudio est mixtus, tamen non potest quin aliquam certe doloris signiſicationem et lamentationem edat. Ne Sophoclis quidem Clytaemnestra, quam- vis ille ei ingenium magis saevum atque abominandum tribuerit quam Aeschylus, audita Orestis morte materni doloris omnino est expers; cfr. El. vv. 766. ss. Idem Orestis responsum probat, qui, si non mater, sed alia mulier quam nuntii et Peregrini Ppersonam Serens quae esset scire non poterat, illa dixisset, non ea quae respondet erat dicturus. Cfr. Sopb. El. 1110. Denique totius orationis tenor mihi minus Electram decere videtur, cuius lamentationem multo vehementiorem esse oportebat, quam Clytaemnestram, partim vero partim affectato dolore, decoris servandi studiosam,(cf. v. 727. s.) meditate singula proferentem. His rationibus ego