20

Aαα‿ιμέαμςορνπν ldς αας 2 007GG gduν, 4 ςϑοσς ◻ν dolorou ασχR³wχeσ dod:og, . d κ εεεοευναέααν.

Hic v. 257. triplex scriptura reperitur: dν⁶ς ⸗—- 5.⁴ασ☛̈⁴ 6 dνιμο ν— Sι⁶έ mF§ᷣm!, et quam ego dedi, quamque nunc etiam Dindorfius praetulit. Et é quidem post πσς praeter Aug. utrumque et Dresd. B., qui 7 habent, omnes, quod sciam, agnoscunt, re vero post Hασιόσ omittunt Laur. A. pr., Laur. B., Florr. PAO., Lipss. uterque, Ms. V. apud. Liv., Bar. 1., Laud. C., Trin., Mosqu. A. et alii fortasse, in quo numero optimi libri sunt. Hinc Elmsleius recte eam scripturam, quam supra repraesentavi: dννις doiorob Haσνσασ GNNdrTog, unice veram sibi videri statuit. Neque enim, quod vir optimus Laius fuerat, eius caedis ultio ad populum Thebanum pertinebat; si privatus enim ille occisus fuisset, propinquorum erat vindicta; sed quod rex fuerat idemque optimus vir. Nam cum omnino regis interfecti vindicta ad populum pertineret, tum tanto sanctius erat hoc officium, quanto meliorem se virum praestiterat. Avòods dolorou igitur praedicati vel appositionis loco pertinet ad σααχ̈ᷣς. In vulgata scriptura dνας dolorou Sαoυηνε σ ἀeνλνe o primaria notio facta est secundaria et additicia, quo nomine melior aliquanto est Erfurdtii et Hers. manni lecrio: dν⁴ρς§. ⁴ασς 5 αe quam sic vertas: cum occi- sus esset qui ut vir optimus, sic etiam re; optimus erat, vel rea pariter ac vir optimus; verum re— 76 particulae cum paria iungant, minus recte hic adhiberentur, ubi regis notio est- primaria,

viri optimi

secundaria.

OED. REG. v. 305.:

OolSo ydo, ei xad ⁴ mχάeis roν ,m†ſνελυναον etc. Hunc locum Hermannus ad Vig. p.

832. sd. de vi particularum el xal et