10

scriptum esset ³1 τπ 6 lσσ 1 αωιεσαα- quae dicendi genera quantum juter se differant apparet. Deinde Hermannus genitivum rod αmτιανεανν utrique pardcipio iunctum partitive accępisse videtur, quem infinitivi genitivo positi usum vellem exemplis confirmasset. Mihi- quidem quae ratio ante hos duodecim annos ingredienda visa est, eadem hodie quoque probatur, ut ad οοs- elo ex verbis v. 473..⁴όφ ν„⁴ο àν⁴ρσ αμααάσαχα˙ οεειυν lou, repetatur 76 †, ooοsSelGa autem absolute accipiatur, ut, si velis, ⁊νν sup- plere possis. Cfr. Plat. Theaet. p. 155. A.:& μηνν mτροεσmσιεοιτο 111⁸ Ad†ααασσονσeσ; ubi cfr. Heindorfius p. 325. Add. Euthyphr. p. 3. D. Astius ad Plat. de Rep.(I. p. 335. A.) p. 346. Eodem prorsus modo nostrates utun- tur verbis zulegen et zusetszsen. Pariter deνπα‧Ʒσα absolute dictum vi- deri potest: removens a moriendo, a moriendi tempore, a morte, ut liberum tibi sit utrum ⁴ Q⁶ι, i. e. de⁴.ν τον μμιαυαν μοέμοντα bou, hominem longae vitae cupidum, an υ οꝛ⁵ά‚ömpplere velis. Oritur iam haec sententia: Quid enim dies diei accedens s. additus oblectare po- test, addéens vitae et removens nonnisi a morte? Vides iam recte se habere ναε particulam, non opposita, sed simiſia iungentem. Reliquum est ut „ particulae vim exponam. Moxiendi notio ea sic elevatur, ut Aiax malum quod in morte vulgo situm putant deprimat, quippe cui mors vel optabilis videatur, Quod igitur quam primum adesse optandum sit, id iistos significat gifferri stulte Baudlere.

4L4C. v. 602. 8qq.;. era . Bera 6) dν νQ⁴‿εόιι ea asd d—. 0,. Xoduog 4 1GH ⁵μάεμμυι ,εκνιμινν ãᷣmotv: urνu duννορι⁸ιμοωσ aleν 5vαμα 92 9. 2 Xo⁴ν rouνμεᷣνοs. 3 d 3 Laudo ecjuidem- Dindorfium, quod hanc certissimam Hermanni emendationem