— 62—

⁶σοσνσ ꝙνσαοα diπote dνrolα μοωυννανει. 2) ν0 a ftoribus. Flectr. 78. ra μmv=:-/9OG 30Oæᷣ rOOενπα εων ινοςος νπσστενονσmσσσ ⁵e⁷σων αςιεςαμα 3) d6 G◻ ex aedibus. Electr. 324.*) ν ετ elrne 1„dε&ν, 65 d6, d 1*ν ο Sνμαα- oν. Quem locum Elmsl. cum Eurip. Bacch. 637. 7oννρ ε ασιαάαν(al.“ εν Haol³.) doοιαονεμ) νά*νπρς aς conferens more suo addit:„ellipsis prae- positionis, licet non valde frequens, nemini moram facere debet.“ Ejusdem gene-

. 7... 1... 7 2 2f *) Miror Elmslejum, virum diligentissimum, scribere: A ν b ν& irg.

*r) Cave ne confundas cum ejusmodi genitivis Soph. Trach. 1124. r*⁹ 1 ε ρ0ο a Tijs

Luu⁵ Oσωα&ν ols vöy Sorly ol⸗ ſuupres ot dzoνοla, cujus loci rectam explicationem vide in Hermanni Opusc. I. p. 186. Obiter negligentiam vituperandam esse puto, qua in parvis rebus sacpius versantur, qui veteres scriptores edendos curant. Verbum enim 6Gr triplici modo accentu signatum video. In editione Sophoclis, Brunckii, Schaeferi aliorumque notis instructa, quae sumptibus Hartmanni Lips. 1827. Pprodiit, scriptum est:»ν œσmσισνν sine accentu, quam rationem etiam Mat-

thiac sequitur gr. gr. p. 650- Hermannus sibi non constat, deditque vdv grlν

in dissertatione de ellipsi et pleon. 1. I.,»νν rενν ßin edit. Trachin. Lips. 1822. C

Dindorf, summa laude nominandus propter diligentiam, qua curavit, ut veterum scriptorum verba quam emenqdatissima redderet, in Sophocl. tragoediarum edit.(Lips.

1825.) ita hos versus disposuit: zν⁴σ 4 6—α τc 2ε⁴ ρσςοσοσeφ ol vdp SGrεν½ω ocς ναάευν οemν‧ ενονασαα, quam scribendi rationem solam veram esse apparet. Cum dissyllabum verbum&τν in antecedenti vocabulo võòy accentum de- ponere non possit, inclinatio toni impeditur et ultima verbi&τπν syllaba accentu notanda est, qui quidem acutus esset, si verbum éœrv in extremo enuntiationis

.. 7 4 ℳ. loco positum esset. Hic autem verba olg ν μμεçt forma et sensu tam arcte cum iis quae praecedunt coalescunt, ut finis enuntiationis non possit statui nisi in

vocabulo Exouoοεα. Jtaque distinctionis signum, quod Herm. ante olg posuit delen- 2*. 7.... ⸗..

dum et écriv accentu gravi qui dicitur signandum est. Distinctionis signo non recte

posito in pluribus libris sensus corrumpitur etiam Soph. Ajac. 190. ιιππν᷑ισ⁴η

dovs o? εꝓνα¶ũ⁵ϑααἀαασααασησ(„) räc dουαᷣτον Ʒσυνρμνραᷣν ενες. ibid. 512-