— 4—

esse videtur, nunquam participiis substantivorum naturam tribuendam esse, si alia explicandi ratio, qua participia verborum suorum casum adsciscant, Graecae

linguae ingenio non prorsus repugnet.

Attamen ne quis opinetur, Wunderum gravissimis fortasse argumentis com- motum esse, ut a vulgata ratione verborum zατοςσ ταεμαςα interpretandorum ratione decederet, inspiciamus ejus argumentationem. Primum commotus est aliquot participiis, quae revera nominum substantivorum naturam inçuunt. Ete- nim inveniuntur aliquot participia ita usurpata, ut cum regula, quam a Graecis scriptoribus semper observatam esse supra diximus, pugnare videantur. At vi- dentur tantum pugnare, cum quae hic afferri possunt participia partim nihil contra nos demonstrent, partim ad peculiare genus dicendi referenda sint, quod satis arctis finibus circumclusum est. Rejectis enim participiis, quibus nihil con-— tra nos effici potest, qualia sunt Aesch. Agam. vs. 809. sqd.: Pνοιασέ ϑēĩ¶mãνω iαmνπέυνιυνν⁶.mριενοο mνττε diαςοως mᷣα roν deιαεοσςσ πυ oiouodra koAerd» et Eu- rip. Ieracl. vs. 594. 2⁴ ν⁴ 5 ¼Gεαν ε⁴μιαχα ⁴μεςιμάιόνε‿ ϑ‿ασσοσινμέμν 5σοτν, ubi genitivus est qui dicitur partitivus, nequaquam a participio adscitus; relinquun- tur ca tantum participia, quae ad peculiare genus dicendi referenda sunt, quo interdum parentum vel magistratuum vel similis cujusdam necessitudinis notiones participiis exprimuntur, quae revera substantivorum instar usurpantur. Exempla, quae Lobeckius, subtilis Attici sermonis indagator, ad Soph. Ajac. vs. 358. p. 277 congessit, haec sunt: 1) parentum nomina. Aeschyli Pers. 245. deε⁴α τι ‿ƷeιmwVe 76„ Tονςσ τέιεονσιν φ⁵ςονστεσα(ubi genit. iércy etiam cum verbo Qοπνσεισσι conjungi potest. cf. Matth. gr. gr.§. 348). Eur. Electr. 335. 6£νέαον τεέκααιν. Alcest. 165. αι exoνςσαͥ.. Quibus locis addi potest Plat. Apol. Socrat. c. 22. 0¹ roντοιυν ποσφακοQντεεςα. cf. etiam Soph. Oedip. R. rdà 1Gν ν ꝙτινκιντιινν ⁷εμσαεαπι τιασο SAénuir. 2) Magistratuum nomina in hunc modum ab iis tantum scriptoribus conformantur, qui ut Appianus, Plutarchus, Diodorus, cum Atticum sermonem imitari studeant, eodem vitio laborant, in quod imitatorum vulgus incidere so- let, ut ex iis, quos imitandos sibi proponunt, maxime singularia quaeque ex- cerpant, quibus quasi luminibus orationem suam ornent. Inde ſit, ut in eorum