— VIII—

d 5 lav d' odry Ton Age⸗ ray d πνQπ do‿ιρμοvνονν 2 7 eyoy dye Og⁶᷑νnud ος 95. ar˙deν εεειeνςαςεν ενμκάαeς c—₰ edodνανν& d‿ yy.

Editores plurimas tentaverunt mutationes, quae a Wellauero et Buttlero enumerantar, neque tamen eorum conamina satisfaciunt.— Primum jam drovoy omnino recipiendum ar- bitror pro vulgato Arνꝓνꝙy Tum vero versus 92 Sqq. si modo dæ‿ιμμοννν diei possit pro Joιμας oν exhibebunt sententiam probam eamque Aeschylo etiam suetam. cf. Suppl. 592.

/„ c 1 0d Tiyos dν̈ εν εyouνs σee ντm 7 6 C,- EO7ν ToS, ₰;„ 7ιυπστQ1 01iOs Olge. Ooiyv.

et Eum. 620 sq. V 7 7 21 To Xæ yr dych re zu] cr „ K„ grερρράσ r†ιινσσ,—cudey dν˖ϑeφσενν udνεi.—

Sed quominus jam sanos putem Supplicum illos versus, impedior verbis peroy dνoœ, quorum metrum etiamsi ferri possit, uti dijambi positi loco choriambi, cujus pes prior arsin habet solutam, tamen apud Aeschylum ejusmodi licentiam non novi. Hauptius igitur, quĩ vocem dyc ex Suppl. vs. 592 huc migravisse divinavit, peyoy dy conjecit, cujus loco potius Npeyoy o? scribendum proponam. Ildem ex Scholiastae verbis ray dmοvν mutandum esse contendit in ντ κμασασαv. Sed scholiastae verba hacc sunt: 10 ³ Odνnua aæτοd riν νe νεεε‿ςνανν P eyoy ed‿αανρε rdν ννννꝙ dαυντκο αάννεν deπ riν dνG d τ xy. Inde tamen niknl ejusmodi eolligi debebat, quum verha Toy dnοννον ad prae- cedentem versum, de quo nihil jam monet scholiasta, pertineant, atque vox τν αυαπmQπο ejusdem tantum additamentum esse videatur, desiderantis objectum ad sxειπιασασάαe. Facilius feram, si pro Aν⁵π˙Ʒε quis posuerit 9» ανν quod scholiasta verbis Toν eeπν νστo innuere videri possit. Jam vero meam accipe rationem, qui vocem Ipeyoy ex z y et

falso intellecto accentu particulae„dy originem duxisse, totumque locum hoc modo constitu- endum esse censeo:

27 2 5

3 ʃcxy J 00T1„ TonMger d droyoν daναμεννιον, 2 ady de Ooouend œ

„2„„„ auτε˙εν επαα̈νν εμπααάς

/ 2 5 C ◻

Sdo ννν&έφ.—