— 93—

Graecos in bello morti objecerat; cf. inprimis stasimum tertium V. 969— 1026. praetera v. 247. 253. 426— 471.*) Talis autem timor cum in rebus secundis in- felicissimi istius aevi homines vexaret, major etiam in rebus adversis eos confecit angor, ne nova ac majora evenirent mala. Ita senes isti Argivi in morte ipsa Aga- memnonis nova etiam ac plura scelera et casus pertimescunt, dum tota familia pror- sus evertatur, Ag. 1525— 1529. Melioris quidem aevi omnes Oresteae personae summo tenentur desiderio, cf. Ag. 121. 139.(ài⁴ενον àένινοων ενπαι, T0 5, ev v1) 217. 254. 348. 671. Choeph. 795— 798(759 O6 ν 7“„ do ois T.⁴°¹) 845— 858. 922— 924, sed bene sperare vix audent, et choeplo- rarum chorus, ubi nova lux domui Pelopidarum affulsisse videtur, exsultat quidem, v. 929— 961, sed mox, Orestis vices cernens, recidit in pristinum illum angorem, exclamans in ultimis hujusce fabulae versibus: IIô* da xgayki, rO Koο‿†a- jEe. eετ‿ασηόανιmσσεν Eν ℳ;

Quae autem legum harum patrocinium susceperunt numina, excepta Dica, om- nia ad amidniorum deorum pertinent familiam. Sunt enim haec: Parcae,(MGι*ςσααα⁴) quae unicuique et deo(veluti Furis, Eum. 326. 381) et homini naturam suam ac sortem adsignant et ne quis terminum ab ipsis praescriptum transgrediatur, curant, As. 1529. Choeph. 304— 306. 900. Eum. 166; cf. Klausen Theol. Aesch. pas. 38. s.— Noxa,(Axx) cf. e. c. Choeph. 64- 67. 373. 464. As. 814. 1425. 1516.— Poena(IIoν cf. Choeph. 926. 937.— Genius ultor,(AXG⁴ειο) saepissime etiam dœνεοονν in universum dictus ab Aeschylo, qui proprie vindictae istius, scelus scelere punientis domosque sibi obnoxias evertentis personam sustinet. cf. c. c. Ag. 1461. 1470. 1475. 1494. 1562 ect. Furiae denique,(Egiννες* quae unicuique homini scelesto. inprimis autem ei qui aut deos aut hospitii jus lae- sit, aut denique parricidium commisit,(cf. Eum. 526— 531) poenas infligunt.

Practer haec numina ad antiquiorum deorum familiam pertinentia sane etiam

Justitine(⁊* Aix) Jovis filiae, cf. Choeph. 938 et Sept, c. Th. 647, multis in

——QO——

*) Vetus adeo obtinuit dictum, magnam felicitatem unicuique, cui obtigit, homini parere miseriam,(cf. quae Herodotus habet de Croeso I., 29— 34 ct 85— 87, et de Polycrate III., 39— 43 ct 120— 125) sed Aeschylus, cui impia haec videbatur sententia, senes Ar- givos, qui chori partes agunt, eam corrigere facit ita, ut dicant, non mala bonis, scd mualis mala, bonis bona progigni, Ag. 745—777.

—A