— 20—

Quas homines pariunt resoluta in gaudia mente, 160. Vix aperit sensus lingua retenta meros. Jus jactant rabulae, simulat plebecula pacem, Principibus legis praevolat umbra minax. Per multos annos sceletus, per saecula multa Florentis vitae constet imago fugax: 165. Dum redeat natura latens manibusque severis Tempus ahenaque vis futile quasset opus; Dum veluti tigris, quae rupit ferrea claustra Et Numidae silvae est saeva repente memor, Consurgat genus humanum miserumque feroxque, 170. Naturam revocans urbe ruente putri.. Quare age, pandite vos, muri, dimittite captum! Servatum rursus rura relicta petat! Ast ubi sum? via delituit; remoratur hiatu Immani praeceps vallis utrimque gradum. 175. Qui me stipabant horti dumique procul sunt, Sunt procul humanae caetera signa manus. Indigesta jacent genitalia semina rerum Exspectatque manus infabricata silex. Murmure raucisono torrens per saxa volutus 180. Stirpe sub arborea vi sibi pandit iter. Horrendum loca vasta silent; vagus aethere solo Solus rex volucrum nubila nectit humo. Nulla ad me strepitus laetantum, nulla dolentum Pennati Zephyri flamina blanda ferunt. 185. Solus sum! sic est! natura, tenesque fovesque Almo me gremio! lusit inanis eheu! Terror me dirae retegens imitamina vitae: Prona ubi vallis hiat, somnia dira cadunt. Innocuum innocua mihi te duce et auspice pectus 190. Spesque juventutis laeta vigorque redit. Semper meus hominum variat semperque voluntas Et semper variant reflua facta vices. At juvenile nitens vario, natura, decore Antiquas leges usque pudica colis. 195. Usque eadem fideique tenax, juvenisve puerve Quae tibi crediderint, das aliquando viro. Diversas mammis aetates pascis eisdem; Et quae sunt gentes quaeque fuere vident Caeruleum splendere polum vernareque terram, 200. Et sol Maeonidae nos quoque luce juvat.