10.

20.

25.

30.

I. Ambulatio.

O salve mihi, mons, roseo qui vertice fulges, Salve, sol, montem lumine suave replens! Vos etiam, tiliae argutae, vos, florea rura, Pendula, te, ramis laeta saluto cohors! Caerula, vos, placidi caeli sine fine refusa Qua juga fusca patent qua viridansque nemus. Laetus clausa domus fugisse et taedia tandem Colloquii angusti vos ut asyla peto. Ambrosii blandae me mulcent aetheris undae Et cupidos oculos recreat acre jubar. Floribus arva nitent varii distincta coloris Aemula, sed dirimit bella venusta Venus. Excipiunt me picti herbis patula aequora prati, Haec iter obliquum blanda vireta secat. Stridet apum studiosa cohors; dubia micat ala Papilio pendens in rutilante thymo. Torret me Phoebi ignea fax, posuere Favoni, Sola polum tremulis mulcet alauda modis. En virgulta sonant vicina, cacumina motant Alni, librantur gramina cana Notis. Ambrosia cingor nocte et mihi frigus odorum Umbriferae fagi tegmina grata parant. In nemorum latebras cedens regione viarum Gressus acclivi calle repente fero. Clam per ramorum velamina frondea lumen Se fundit rarum, clam patet aethra nitens. En subito discussa fugit nox, silva patescit, En subito Phoebi lucida flamma redit. Prospicio terras longe lateque patentes, Caeruleum est oculis ultima meta jugum. Praecipitis sub me montis radicibus imis Caeruleus vitreis labitur amnis aquis.