2

sua aetate quam antea haberi et a privatis magis de rebus exiguis quam a civitatibus de salute publica consuli solere. Cautior Strabo sententiam additis n6, 0*½dd. u2dov particulis restrinxit, neque Delphicum oraculum omnino abjectum esse, sed parvi jam fieri tradidit. Apud Plutarchum denique tenendum est plures homines dis- serere neque omnium rectam fuisse opinionem. Alii enim apud eum alia dicunt. Velut capite 7, p. 397 c. sq. quaerunt, ς QmιmOσνσιναια τ⁴⁶α(εν Ae4ois) œντιεαον εσφεοσι vle 16„ο⁸ aOενor, cap. 20 autem p. 403 f. non illud tantum legunus: S νQοο dε⁴ O*μαο⁴]) τα viν erd ue⁴rυ εαιςρενοuνον, sed ibidem etiam iambicum profertur oraculum paulo ante Delphis editum, etf cap. 24, p. 407. b scriptum reperimus: 70440„ J*ſ eoduety, öre ocreot ονέ ⁴e⁶ςρε ενπϑeναμε νοο 1ds oʒĩ⁷ds œ vnolaud voyres&́rα ν νννντα νeέε τ τÆοπmαν, e α⁷ uergaæ(alia atque hexametros) æl uνμds ota pyyea 1os„ν*ορνος εν oονν οροοννos neεdexovres. Pristi- num duntaxat splendorem tradit offuscatum esse. Nam tres olim fuisse Pythias rap. 8, p. 414. b narrat, võ d'εεα μα 1Go☛/τιςι...&αρρ ϑαο ανπτ õʒꝛ' dε- 1&eφιςα, et jam esse énl ndeνμα̈ο ⁴μινος ναᷣ dνμυοταιαοεε ⁴τzαεe.., 54 aαuννεον, eâ adevoreον, ε dareioteo(cap. 28, p. 408. c; cſ. similia cap. 26, p. 407. d, cap. 7, P. 413. b):*) ε τ lνν⁴ᷣαm dedeæros(uon amplius ambagibus obscurata et metro, sed) eude ος τνν oαἀνλνυναe νσσ νρνο dεᷣ aiaν ειμιᷣρσααα uαl vnesdνos, 0⁵0ενά ανν αάτς&⁴εᷣννον α ννντꝙναααεςοσνε(cap. 29, p. 408 f.).

Operae tamen pretium est, considerare, quae oracula et usque ad quae quod- que tempora post Christum natum obduraverint. De qua re qui scripserint, ne lon- gus sim, non enumero, quia et ad fontes ipse recedere malui et illi in Fabricii bibl. antiq. p. 605 ed. 3, in Hoffmanni doctr. antiquitatis, in Pauly rerum antiquarum cor- pore s. v. divinatione, nonnulli etiam a C. F. Hermano de cultu deorum ap. Grae- cos§. 37 not. 1 et§. 39 not. 5 nominati sunt. Unum Antonium van Dale honoris causa commemoro, quia primus et doctrina solida et judicio sobrio de oraculorum exitu commentatus est.(Ant. van Dale M. D. de oracc. cthnicorum diss. duae, qua- rum prior de ipsorum duratione et defectu... Amstelod. 1683 ch. octonis min. Ed. 2 ibid. 1700 ch. quaternis: t. e. D. poliatri Harlemensis de oracc. vett. ethn. diss. duae, quarum nunc... agit... secunda de ipsorum duratione et interitu.)

§ 2.

Ut quaedam testimonia primum componam, quae aut ad plura simul, aut ad deorum incertorum oracula pertineant, Apollonius ille Tyanensis, qui a Caligula us- que ad Domitianum viguit,&εατνσεᷣ τα ³αηνναρος εᷣρνος π̈ 1 ε̈ c- eν⸗Q˙deᷣ α m ννυνι αα τν‿ dæs:& Auoedνε εεᷣ α Tοςoetonν εεἀ Jε ασ εleς τ Moudeoν 1 έν udνο ‿νεέν.(Philostr. vit. Apollon. 4. 24. 1.) Quamquam hic loca sacra magis visisse, quam oracula consuluisse putandus est. Nam neque in Helicone monte oracula edebantur, neque Abarum, Phocidis oppidi, oracu- lum Apollinis aliunde constat usque ad illam aetatem duravisse.

Sed neque Oenomaus Gadarensis, Cynicus, Hadriani aequalis, neque Lucianus sub Antoninis florens éoναα‿ν᷑ 22ν᷑ᷣõmw censendi sunt. Quorum ille in 7ονπαάην—σ2χ̈οασ omnibus viribus contendit, ut oracula demonstret non a deorum veracitate, sed'a sa- cerdotum fraude proficisci(Euseb. praep. evang. V. 18, p. 209 Vig.), aeque ac tribus saeculis ante quum alii Stoici, tum Chrysippus(Cic. de divin. I. 3. 6; 19. 37; II. 59. 115): Lucianus autem, ut ne deos quidem in risum vocare poterat, si esse eos nemo credidisset, ita cavillatione et salibus in oracula in Philopseude, in Pseudomanti, bis acc. 1, Jovis confutati capp. 12— 14, Jovis trag. capp. 20. 28. 30, deoruam con- cilii 12 jactatis nullius risum movisset, si jampridem obsolevissent. Quid, quod eorum, quae tunc erat, etiam condicionem Lucianus Jovis trag. capite 30 significat? Nam Apollo a Jovg coram deis vaticinari jussus, eνεκεμεαανε ⁴e, inquit,&s ³υ 2uαμεᷣ 2—