21

qui audacter antiqua scripta adulteravissent, ut sua de Deo dogmata etiam ex ethnicorum philosophorum libris communirent. Vide quos larga manu ibi citavit auc- tores Vir doctissimus, nec legisse pigebit quae de trino Deo Neoplatonicorum tradunt Ritter in Gesch. d. Phil. a. Z. t. IV, p. 565; Hillebrand in Organism. d. philos. Idee etc. p. 302 sq.; Zeller in Philos. d. Grie- chen t. III, p. 883. Ceterum miraberis, eur Proclus (a. 412 p. Chr. n. Constantinopoli in lucem editus et AlexXandriae litteris institutus), qui ultimus philosophiae neoplatonicae coryphaeus isque acerrimus ethnicae theo- logiae defensor atque Christianae religionis adversarius erat, item haec Epistolae secundae verba diserte laudet Theol. Plat. II, c. 4 et III, c. 7, eaque in suam rem convertere studeat. Sed mirari desines lectis, qune de studio Platonis graecis ecclesiae Patribus et Neo- platonicis communi scienter disputavit Acxermann in libro qui inscribitur: Das Chrislliche im Plato etc. ab initio et p 106.— Quodsi C. F. Hermanni sententia, quam supra memoravi, vera est, ut non dubito: haec Epistola secunda composita esse videtur Alexandriae, tunc omnium fere religionum quasi receptaculo, quum pleraeque epistolae nomina clarorum auctorum Grae- corum in fronte gerentes sive lucri sive ostentationis eausa fabricatae esse perhibentur. Cf. Bentleii opusc. t. I, p. 4 Astii Plat. Leben u. Schr. p. 104 et quae nuperrime hac de re acute disputavit Westermann in Commentatione supra laudata, p. 1—44.

P. 313 A. ræ ioνινοαον να dοεdς] Quum omnis familia Dionysiana passim in his epistolis memoretur, non abs re esse puto, stemma eius describere:

Bohin