9

haccentransitione novum dicendi materiam pararet et en, quae iam fusius dixerat, exemplis undique petitis lectoribus ad nauseam usque inculcaret simulque inani- bus etenudis suis sententiis colorem aliquem induceret Platonicum.— C. F. Hermann, a Turicensibus et Bekkero recedens, post ind' signum interrogationis posuit, quod meliorem sensum praebet, quam post 46 b☛ positum, io monomolne dHubin zojnoitneno 1118 Ibid. rερᷣναε εννεμες̈ναάι i ακντ podhug⸗ zal dura- iς μεναꝭmν cet.!] Redolent haec Reip. VIII, p. 568 A et quae proxime praecedunt. Exponit ibi Plato satis festive, tyrannum beata necessitudine adstrictum esse, quae ei praecipiat, ut aut cum plurimis improbis vitam agat a quibus odio habeatur, aut omnino non vivat, quum rex iustissimus quisque civibus utatur amicissi- mis. Quare tyrannum, quo infensiores habeat cives, eo pluribus et fidelioribus eum indigere satellitibus. Fideles autem istos comparari ex hominibus, qui mer- cede pellecti undique ex externis et variis gentibus advolent, passim etiam erservis, qui dominis erepti a tyranno satellitibus suis adsciscantur. Neque mirum, eum celebrarina novis civibus amicisque huiusce modi, sed fugi ab omnibus bonis et sapientibus. Salse deinde carpit poëtas tragicos, imprimis Euuripidem, quippe qui(secundum alios Sophocles) profunda mente coci- nerit: ⁶αU⁴ρσσνσννοι εεασιιm σ⁹οοσι συάρνυυσ Nimirum ab Euripide eos dici œοος, quibus ipse familiariter usus fuerit, sc. poëtis et sophistis. Quocirca ab eodem et ceteris poëtis tyrannidem celebrari tanquam rem divinam. Eam 0ob causam Plato poëtas tragicos rogat, ut sibi ignoscant, quod omnes poëtas ex re Puhltes sua excluserit, tanquam zuocvvldog ufurprdg. Vides, quam contraria sit haecveri Platonis sen- tentia ei, quam auctor huius Epistolae nomine Pla- tonis nobis vendidat. Caput rei eo cernitur, quod