4
Epistolarum de quibus quaestio est, numero XIII, tria distinguenda esse genera, id quod iam monuit E. A. Salomon in docta dissertatione De Plal. quae vilgo feruntur Epist., Berolini 1835 edita. Primo genere comprehenduntur prima et quinta Epistola, non Pla- tonem sed Dionem Syraousanum auctorem simulantes; allero genere Epistolne illae melioris quidem notae sed eaedem suppositiciae; ad terlium genus referuntur, quae tot„odias indicia prae se ferunt, ut haud temere quisquhun, qumo jaccuratius exumimwerit,0 a Platone eas abiudicarg dppitet, uales; sunt haeg ihsa secunda, undecima, duodectma,, praecipue lerlia decima. Sed in iis, quae et Vir doctus ille et alii ante eum pro solertin sua et doctrina magis suspicati sunt quam apertissima demonstratione ostenderunt, noli acquies- cere, nisi forte eos, qui α*σεεαν ELpistolarum istarum defenderunt vel adhue defendunt, mavis armare quam refellere! Etenim O. F. Hermann, eensor disserta- tionis Salomonianae, quae est eius sugäacitas, rectis- sime monuit(Zeitschr. f. d. Alterthumsw. a. 1837, no 33): ZAber gerade ie weniger wir darin(in der Ansicht von der Unachtheit) erschüttert zu werden wünschten, desto angelegentficher massten wir Hrn. S. darauf aufmerksam machen, wie seine schwachen und dürftigen Angriffe den Vertheidigern der Achtheit nur neue Waffen in die Hand geben und den Unent- schiedenen an der Richtigkeit dessen, was Ast und Socher längst bewiesen zu haben schiénen, wieder irre machen müssen.“— Quam ob rem in lite, utrum omnes Hae Epistolae genuinne sint an suppositieciae, supremi indices sedere et sententiam ferre eui nemo eorum quorum hac de re iudicanda auetoritas est oblo- quatur, haud prius licet, quam in singulis Epistolis illa vodetas indicia eruantur declarenturque. Quod si hae Symbolae eriticae meue compluria indicia eiusmodi


