1) P latonis opera graece. Recensuit et adnotatione critica instruxit C. E. Chr. Schneider. Lipsiae MDCCCXXXIII. Vol. III. pag. II— LXXXXII.
2)„Indices lectionum, quae in academia Marburgensi per semestre aestivum a. MD CCCXXXIX habendae proponuntur.“ lnest C. Fr. Hermanni de numero Platonis disputatio.
3) Prolegomena ad Platonis Rempublicam. Scripsit G. F. Rettig. Bernæ MDCCCXLV. pag. 296- 326.
4) A. J. HI. Vincent, professeur de mathématiques au collège Saint-Louis,„Sur le nombre de Platon.“ Paris. 1839. 8. Extrait du journal l'Institut, IIe section, Sciences historiques, archéologiques et philosophiques. Tom. IV. pag. 129- 132, et„Notices sur divers manuscrits grecs relatifs à la musique.“ Paris 1847. Supplément à la note L, Sur le nombre nuptial de Platon. Notices et extraits des manuscrits etc. Tom. XVI, IIe partie, pag. 184- 194.
5)„Le nombre nuptial et le nombre parfait de Platon“ par H. Martin, Doyen de la Faculté des lettres de Rennes, correspondant de PInstitut. Revue archéologique XIII. Paris 1856. pag. 257- 287.
6)„Die genetische Entwickelung der Platonischen Philosophie“ von Dr. Franz Susemihl. Th. II, 1. Leipzig 1857. pag. 216- 226.
7)„Die Philosophie der Griechen in ihrer geschichtlichen Entwick- lung dargestellt“ von Dr. Eduard Zeller. Th. II, 1. 2te Aufl. Tübingen 1859. pag. 546. Anm. 1.
De numero Platonis dici non potest quanta inter viros doctos, qui a Fabro Stapulensi et Francisco Barocio ad nostram usque aetatem hanc quaestionem solvendam susceperunt, dissensio sit argumentisque quam diversis diversas firmaverint sententias. Quod ne cui mirum videatur, locus ille, qui initio libri Civitatis Platonicae octavi(pag. 546 B) legitur, „ non modo in his libris, sed etiam in omni antiquitate graeca merito inter difficillimos


