— 10—

Sed obroot saepe cum aliis libris: Phil. III§. 22: 005T0⁵ mπσαναέοσ⁴εεεεν ib.§. 24: 0uσ τιι ν. Mid.§. 119: eqε; 0d τυν aανιέιει⁴μιενοσο. etc. etc.

Cf. 607 Pac.§. 1. Phil. III.§. 3. Megal.§. 27 etc.

Obrog et Obro. Ezsi*αιςσ.

Traditur a veteribus obras Atticis dici ante vocalem, ourco ante consonam. Etym. M. p. 643, 35. Cramer. Anecd. Oxon. Vol. I p. 307, 5. Ita etiam Demosthenes solet quidem hoc adverbio uti; codicibus vero et inscriptionibus(Osann. Syll. III p. 116 sq.) obedientes, obros origine primum*, etiam ante consonam retinemus, ubi, ut e X aliisque bonae notae codicibus docti videmus, majore vi ac pondere formam pleniorem posuit orator sive pausa existit. Nam„fere semper[?] codices optimi habent oitce, ubi nunc oëto vulgatur. Ita v. c. tantum non constanter exaratum reperi in Platonis membranis Bod- jeianis et Suidae Parisiensibus.“ Gaisfordius ad Schol. Hesiod. p. 63 Dind. Similia Reiskius ad Dem. p. 21, 6. Cf. Schaefer. ad p. 13, 21. Ambo Oëroe et Oöraw ante voca- lem et ante consonam dici docent Poppo Prolegg. Thuc. I p. 215 sd. Schneid. ad Plat. Civ. Vol. I, p. 287 sq. p. 362. Sed in Demosthenis orationibus multo rarius est ouros ante consonam quam oëro. Cf. Phil. I,§. 15 sd., ubi ter ourco ante consonam, toties Chers.§. 46 sq. Adhibuisse autem oratorem sic etiam oüroe, sunto haec exempla: Symm. §. 32 ₰: obraos Ousruxis eotu(vulgo: oiroc eorir overuxi).— Ibid.§. 7: oiros ratt' éxen 2. UVsitatius: rau⁸σ obroe eJe mutato tenore sententiae. Megal.§. 15 et passim.— Megal.§. 6: obroe deir ETeir.—(Föd. Alex. Y. L.§. 1: 0TGο ro. Ibid.§. 5: 0roο

71 9ʃ

1

01ſr).— In codice plenum oöros saepius occurrit quam in X.

OQuantopere autem variaverit orator, sit oüroe za exemplo. Hoc adhibuit Olynth. I §. 15 secundum X. Urb. Pal3. Bav.—(Priscianus Vol. II, p. 263 Kr: ourc sine zch. Et vulgo: ouüro ²α).— Sed Olynth. II,§. 10 secundum N et vulg. obro zal.—(Weimar. o'roe nc, ut Plat. quoque Gorg. p. 522 C).— Quam facilis vero sit error scribae, osten- dit Chers.§. 38 ₰ ourog i. e. obro zd, nihil aliud quam vulgatum. In errorem etiam incuria examinatorum ducebat, si molesta erat varietas, ut Pac. fin. ouo Oosernνε νμι

„oue Y.— oTGε οο. Pall. Ang.— 0Era*ò απσ. Aug 1. Harl. e. 9. Urb. Rehd. Goth. Dresd. T. Vind 4.— obros ien roosey. Aug3. Bav.(F). u. v. Vind. 1. 3. etiam, qui codex

non habet quod Bkk. affirmavit ouτο fon rol⁵., quod est vulg.— oiroαe nön o. Aug 2. —— Obra ante vocalem nunquam usurpavit Demosthenes.

Chers.§. 64 fxεtr rofe d⁷1ε,— f. leg.§. 335: euelvo αd εeνεέκε— Lept. §. 61 eneiroc i Toyαααε.— Steph. 1§. 13: 2zeiro 1uεν.§. 25: uelvcc uαƷενεν.— Pseudo Dem. Theocrin.§. 42:&xsεl“ασ ειη uνu gorar: Mlεtroh b wiou obros(oi' τοσι Aug 1) r0y Imu.— ou— eει⁴ιm⁴μνον ενsεεαι οvrο, dd roüror.— Phil. IV§. 51: el σεανικαια εό eεναωαα rε.

*) Eustath. Iliad. p. 630, 28: Oiros εεναοε τ 5. Perhibent offroe originem debere Sanscrito. Mellhorn. Gramm. p. 67. Mihi videtur adverbium deducendum esse e suo adjectivo oiros ut eredos e suo Fr*⁸.