—„—

De veteribus si agunt illi grammatici, errant. Nam aut excipiendus est, si non alii,*

certe Demosthenes secundum X, in quo Oërocti saepe invenitur, sive ubi pausa est par- tis sive totum enuntiatum clauditur sive consonans sequitur. Phil. III,§. 12: Touτοισν

trοασmσηαν νοαμεμον ε et vulg.— rovroil xααν. Aug 2. Ang.— rourous Er. Dresd. Hiatus etiam in vulgata lectione evitatur, si pronuntias rouroto πνεννοωνμεᷣονςα.— Cor.§. 131:

rourrouch„εeꝓε—. zœrd routct olweun. sic pr.—, corrector ejusdem aetatis pronomini addidit, ut esset rouront. Ad prius pronomen rorord margo exhibet signum formae memorabilis. Ibid.§. 49 N: rouron zœ. Cf. lsaei Agn. Her.§. 3: rortor dν.— Cor. §. 191 in fine rorrovot; X.—. r. s. aliique rorrovotr; scilicet in fine, ut f. leg.§. 73: oi- root. Item Aristocr.§. 80.—— Fals. leg.§. 256 X et vulgo: Tautid dναοae.— Böot. Nom.§. 36: rautaoB αμαάοοαςᷣ. Cf. Aeschin. Tim.§. 49: rortt luπoe—. Todaærao ro³⁴o—τ.— Dem. fals. leg. N et vulg.§. 75: rorrorot, oro aouns— f. leg.§. 144: oirodt, †οœαννκ(alii odrocuν).— Aristocr.§. 13: ourogt, dg.—§. 82: 00rοα. 1ꝓ†e.— Timocr.§. 57: oiroct, auαuo(ubi e cod s Bensel. Hiat. p. 122 oi'roch recipiendum esse jubet. Vox inhibenda est.)— oiroct roüruy.— Macart.§. 69: Mꝑν tovtort 1νκηαοσ —§. 71: eis ölnr rir ode raurne Soiaœα‿t.„νααα⁵νε d. sic X., sed recte vulgo: raura d'Bom. In hac oratione hiatus non offendit.—§. 72: rMAκνᷣεα, œντιειαρσανσασν—

Appendici venia sit. Olynth. I§. 22: rollαurt uνιραᷣνι Arist. Nubb. vs. 392: Bruc rolrur derd„ατοιιoον τνotout, ola εισαꝛς.

0 ν τεοασα.

Passim quidem oirwoir occurrit. Vid. Schneider. ad Xen. Anab. VII, 6, 39. Et inve- niri hanc formam testatur Theognostus in Cramer. Anecd. Oxon. Vol. II, p. 161: rd eε i d‿ιοντμαμ☚ια ένέ mνπιμεοιαμααμοσι εέφ&Sorta r6*ν ron un(scr.*)„⁴ꝓσeQπρα, bioν ανει Gᷣχσιάυά ετ do, qnœir, Ierera od Pnrptrois), dα απeν, eorot eordtr(d αœ mπονtis Leyεrar ⁴οοιις) duir, urfer, oürwotr. Cf. Bkk. Anecd. p. 1347, ubi item» scribe pro rupto v. Contrarium vult Fr. A. Wolſius.„Narrant, inquit, in codd. illud» saepe huic verborum generi ad- scriptum reperiri. Imo mihi diligenter observanti contra repertum est, quamvis non ne- scirem in prosa quoque eam literam interdum supervacuo addi solere, ut ante quatuor consonantes„,*, 5, J.“ De Orthogr. III. Oıτο, Oiôraot etc. nusquam Ou‿rocir, Oirwgir in Analect. I, p. 437 sq. Attamen Krüger. Xenoph. Anab. VII, 6, 39 e codicibus defendit. Heindorfius Plat. Gorg. p. 503 D: olrodtr droεαμαα. p. 509 A: olroolr, odg. At demo- sthenicus nullo loco, quamquam alii codices nonnunquam habent hoc adverbium cum 7 et varietas plus semel falso tradita est, nec in fine enuntiati ille oiroctr habet. Exemplo superiori Dem. Pac.§. 26 addamus Aristocr.§. 58: olro dαοπισνμα ½,, T.— 00 ασε οlmQᷣ— vulgo.— oürws x. non est in 2, quod dicunt, cf. Weber. ad Aristocr. p. 237.— Ibid. §. 67 X: rò nqεαmια todt—„ενοα‿‿εν τ X⁴aενμα— d⁶⁵⁴ανκε(non habet 64⁶οπε). G*αεκφυαάόο râo oirowot: icre ôuνou, ubi cod. r exhibet oirodtr, qui iidem codices§. 80: ille ouroof: ei, hic ouroctr: el.— Phil. IV§. 34: ro? ex rae dεoxus ppis oroνα,& ö Edn, uαεμανοεινο νμυᷣστοοε.

*) Isocrat. Or. 21§. 2 olim offrootr, rr⁴ν nunc offron, ii. Dinarch. c. Dem.§. 90: rouταιαοσ³ιν e|ρ˙νσεπνρoα vulgo et cod. L.(Ceterine rouπιιαο). 2