LINGUAE LATINAE CASIBUS

BREVIS DISPUTATIoO. SCRIEPSIT GUII. THOHAs.

ol ³εέν τασηνοτααα ³οω‿νν ⁵ασατν, 6⁷ de 1⁴⁶e. Eusnus.

De casibus qui dicuntur, deque eorum ratione atque indole tam variae et inter se discrepantes virorum doctorum exstant sententiae, ut statim ab initio ei, qui novam de iis quaestionem instituturus est novamque aliquam in medium propositurus sententiam, non ejus rei aut venia petenda aut excu- satio afferenda sit. Nam casuum natura ac vis, ut ingenue et quam lenissime potest, dicamus, tantum abest, ut dispecta satis et illustrata sit, ut usque ad hunc diem crassis circumfusa tenebris res lateat. Sit sane ea ardua et multis impedita difficultatibus, levis certe et nullius momenti non est, quippe quae et ad doctrinam pertineat omnino, et de multis linguae cujusque proprie- tatibus rectius et verius statuendi facultatem praebeat, ita ut qui de ea denuo quaerere inceperit, si modo aliquid certius et probabilius reperire potuerit, haud male operam collocasse existimandus sit.

At, dixerit quis, tune tibi tantum tribuis, ut de ea re meliora et praesta- biliora te posse afferre confidas, quam illos viros doctissimos, qui et copia doctrinae et ingenii acumine multisque aliis rebus tibi praestant? Bona verba, quaeso,„multum magnorum virorum judicio credo, aliquid et meo vindico.“ Non enim is sum, qui haud accuratius examinans benevolo animo quaecunque offeruntur, arripiam, nec est quidquam, quod magis obsit vero inveniendo,

1