3
davere sua sponte urerentur, mentionem jam facit Strabo ¹) causam illam addens ineptam: drι εοσασ ποι τ⁸ν νεέαέ oαἀ(dταυννmQ αάdοσν,) αοσνιμαάν ιοαν αος Principio quidem hunc morem institutum negat Nork(IV, p. 5), quoniam leges, quas Menu scripsisse fertur, rem reticeant; tamen vetustissimam fuisse consuetudinem, cognoscitur eo, quod jam in fabulis uxores occurrunt cum conjuge combustae, ut Yamadagni uxor, Madri, Ganga, Ruschmani et Crischnae 16108 mulieres.“) Etiam in insula vicina Taproba na regis defuncti uxores in flammas se injiciebant.*) Similia de Gallis refert Caesar b. Gall. VI, 19: Funera sunt pro cultu Gallorum magnifica et sumtuosa; omniaque, quae vivis cordi fuisse arbitrantur, in ignem inferunt, etiam animalia: ac paullo supra hanc memo- riam servi et clientes, quos ab iis dilectos esse constabat, justis funeribus confectis, una cremabantur. Accedit Mela III, 2: erantque qui se in rogos suorum, velut una victuri, libenter immitterent. Imprimis vero gentes Scythica stirpe natae persuasum sibi habebant, mortuos uxores et ministros etiam in altera vita comites sibi poscere. Scythac, ut He- rodotus IV, 71 et 72 auctor est, cum rege defuncto e concubinis unam, pocillatorem, coquum et alios ministros suffocatos sepeliebant et anno post denuo famulorum quinqua- ginta strangulabant. De Thracibus idem seribit V, 5: 04 9è? νανννπεοανσᷣ KOνυπνπέαυν 710161 104 Tet ννναάχεαας τασταοο τυονςεε εσOεeν ⁴d' ε aνινιέυιo⁴οοαν—, εοα yirεᷣτα νμυάεᷣ, ν⁴e r0 uακαν, να †ιυν οα—me,ν⁶α οeννιμα τμιςι τιε, 11ʃ⁸ τενν εỹεᷣετο ⁴μά̈νιααα dr10 00& 6⁶ςε ϑςνντ Qευινοπ ναχα τιιουm, ναυιιιασαεςσσ mπσ τε᷑ dσσν νπαά νυναν, ꝗ†ανοσέσσασ ες τωνττασοσν *r0 10 lννοπαον ευιιπιωνι οφάαεε‿α ενςασσνεαmομer⸗- e⁸. Paulo aliter Solinus XV, 2, ubi Thracum mores describit: quae foeminae tenaces sunt pudicitiae, defunctorum insi- liunt rogos et, quod maximum insigne ducunt castitatis, praecipites in flammas eunt.¹³) De Getis testis est Mela II, 2: super mortuorum virorum corpora interfici simulque sepeliri votum eximium habent(foeminae). Ex Asia etiam gentes Slavica et Germanica stirpe oriundae, praecipue Gothi, hunc usum viduas et servos cum viris sepeliendi in nova do- micilia sccum tulerunt.¹¹) Omnino ista consuetudo olim per totam Asiam diffusa fuisse vi- detur. Sinenses una cum imperatore mortuo quatuor servas et sex corporis stipatores gratissimos in sepulero condidisse docet Ibn-Batuta(sec. XIV).“*) Nec non Ephtalitas
10) XV, p. 481 ed. Casaub. Valer. Maximus II, 6, 14: respiciantur Indorum foeminae, quae cum more patrio complures eidem nuptae esse soleant, mortuo marito, in certamen judiciumque ve- niunt, quam ex iis maxime dilexerit. Vietrix gaudio exultans, deductaque a necessariis laetum praeferens vultum, conjugis se flammis superjacit. Meiners I, P. 74 sqd. Nork populäre Mytho- logie oder Götterlehre aller Völker V, cap. 10.
11) Nork II, p. 14. 65. 64. 87. III, p. 175. De peregrinatoribus et fanaticis hominibus, qui sub curru ingenti, quo simulacrum Vischnu dei in solennibus magnis portatur, prostrati conleruntur, Nork
V. p. 5 ct 150; de humanis sacrificiis, quae dea magna lunaris cum Schiva conjuncta, Rali,
Ganga, Bhavani nominata, sibi hodie adhue efflagitat, id. V, cap. 4, impr. p. 53. De maleficis
damnatis, qui se ipsi sacrificabant(seculo tertio decimo), Rülb Länder- und Völkerkunde in
Biographien II, p. 482. Praeterea Vent II, p. 14 sqq.
Rülb II, p. 275. Inter Russos ad Volgam decimo seculo si quis nobilium vitam posuerat, e fa-
mulis una ultro rogum conscendebat dominum in vitam alteram secutura; id. II, p. 302 sqq.
15) Etiam quae Parthen. 6 narrat, huc referri possunt.
14) Schütze Lehrbegriff der alten deutschen und nordischen Völker von dem Zustande der Seelen nach dem Tode p. 262 sqq.
13) Rülb II. p. 324. Meiners II, p. 70: Mater imperatoris Chun-chi post filii sui mortem principem Mongolensem, quem rex omnium maxime dilexerat, ad mortem adegit(sec. XVI). Idem antea dicit: Haec consuetudo, foeminas, amicos, clientes, subditos, et servos interficiendi, et cum
12)