—— —.

cum ea, quae a Gerhardo in„lectionibus Apollonianis,“ a Lehrsio in libro laudato, a Spitznero in„Excurs. ad lliadem“ a Merkelio in„Prolegomenis“ editioni Apollonii prae- fixis, ab aliis de hac re observata sunt, partim aliud consilium sequi, partim parum in vulgus nota esse viderem. 7.

Discrepantiae autem illius, quam inter Homerum et poëtas Alexandrinos intercedere diximus, non primi illi fuerunt auctores, sed iam aliquot seculis ante Antimachus Colo- phonius pro Homerico ac simplici sermone doctum atque artificiosum sermonem in poésin epicam introduxisse perhibetur; cujus rei documento poëmatum ejus fragmenta esse possunt. Nimirum quum poësis epica apopulo in manus eruditorum transisseét, vitalis ejus vigor ach spiritus non habebat, unde vires evanescentes reficeret, ita ut naturae et indoli carminis Homerici praeter epicam formam et elocutionem fere niliil relinqueretur. Quae cum ita sint non mirandum videtuür, quôod sermo pristinam integri: tatem non servavit, sed, quemadinodum ab omnibus omnis generis scriptoribus sermo immutatus est, ita inprimis ab Antimacho quaedam non pro epica solum donsuetudine insolenter, sed contra omnem linguae usum? inducta putauda sutte(ef. Nawhii Choerilus p. 68 et 69). uiaolloq idicn αοσι Jιueioichan 51 nuub

Quam vero Antimachus zahcse t vitrilsam ingressi sunt posteriores poëtae Alexan- drini, qui, cum et ipsi grammatici essent, ut Callimachus et Apollonius, in Homero inter- pretando eximiam operam et diligentiam collocantes intimam cum ejus dicendi genere familiaritatem sibi contraxerunt. lidem tamen in carminibus suis, ubi necessitati con- sulendum erat, consuetudinem sermonis Homerici crebro exuebant, sese rati in signiffcd- tionibus verborum augendis, in formis immutandis, novis procudendis non minus sibi quam ceteris poëtis concessa novandi libertate uti. Qua re factum est, ut illa libertas novandi ab Antimacho inducta magis propagaretur quam néecesse esset, ac sermo plane novum, quo poëtae Alexandrini insignes facti sunt, colorem traheret.(ui rei haud parvum subsidium accessit Aristophanis et Zenodoti, aequalium grammaticorum studiis Homericis, quorum luculenta vestigia in Apollonii Argonauticis, ut hoc exemplo utar, deprehenduntur. Sed quam male et perverse, ut de iis interpretationibus taceam, quae velut prima vestigia ac pericula interpretandi apparent, grammatici, licet multa recte exposuerint, ante Aristarchum in Homéro interpretando versati sint, diserte docderunt Lehrsius et Duentzerus vv. ccn ille in llibro Jaudato, hic in libro de Zenodoti studiis Homericis“ larga exemplorum addita copia, unde perspicue cognoscitur, qualis illa fuerit interpretandi ratio. V. cugrammatici vocabulis quibusdam Homericis, sive quod illorum originem ignorabant, sive quod qquae forma esset non recte intelligebant, sive alis de causis significationes imposderunt à veris, quas rection postea interpretanidi ratio invenit, plane alienas. Quod fecerünt maxime, ubi vocabulorum signiſicatio non certis finibus circumscripta erat, sed generaliori sensu Accipi poterat; unde accidit, ut lsaepius vocis cujusdam significatio a nativa discedens et amplificata apud illos grammaticos et poëtas