2

propius ad Homerum et vetustiores epicos poetas accedat quam ad poetas Alexandrinos, si vocula arcendi notionem continens inveniatur Homero et Heziodo usitata, cuius litterae in vocem AIXMA vel AIXIMH facile poterant transformari, hoc loeo eam praetulerim. Eiusmodi voces sunt AAlkAP et AAKH, quarum prior facile cum alxua eonfundi potuit; AA*αν), autem hoc loco praeplacet, si, id quod nescio, hic ille codex praebeat alxαᷣι, Itaque nobis scribendum videtur: „„ο επκνπννασαιι*τμαονυmννωνοο εσασσασ e⁴d να.

vel dεικην

Vonf II. 5, 644. 11, 823. H. in Ap. Pyth. 14 sq. 00 dνναηννασι εοσιιμεα 9ασ⁴ἀι ⁶ r'drog zal ¹Oασο ⁷α²⁷. Ad confirmandam vocem dn possunt afferri: Od. 12, 120. 22, 305. II. 21, 528. Hesiod. Theog. 876. ναο dϑ˙ο νσ⁵ꝓένεα νι. Hesiod. Opp.

201. ν F&gœαετια α(τν

V. 41 sq. 8 9ꝗ dνασηmQππσQςτ Mugdr 1104⁴00 G⁴⁶eτοο Gl⁶ εεμεαα οησέν σeεοτρσο XeAdν⁸.

Hanc codd. scripturam defendit Matthiaeus; dαmπνννενν enim, factum ab ldvmαααειν quemadmodum αlεᷣεν ab dααααειν, significare in dorsum coniicere. Sed 4rανπσιι est forma prorsus inusitata neque potest significare in dorsum coniicere, neque, si significaret, docente Hermanno apte hoc loco diceretur: quum in idorsum testudinenn coniecisset. Ilgeni interpretatio, qui et ipse codicum lectionem tueri studet et deναστανντααςσ 71. eSerdνοιυν eodem modo dictum esse opinatur, quo apud Homerum: d.⁴μ☛μιμ̈αιέι ν τπαοεα ⁵ερνο, Il. 3, 355. aut quo Od. 14, 425.„0 d αιεμνοε oxich dous, non magis placet; nam eadem fere, quae Matthiaco, Ilgenio possunt opponi. Quare quum codicum lectio nullo modo ferri possit, ut corrigereut, alii alia tentarunt. Stephan. legi vult dνααναμον ras ex v. 48., Barnes. ναη☛αoαά—⁹(alacriter resiliens), Ernestius 6 ααιυσυός aut αeσ„1 1 l.ςά(deceptae vitam scalpro exterebravit), Bothius dνααπ ,ϑeſℳας i. e. dνανσαασςα—oπάe õ(aliquo modo alligata testudine) vel potius 8*α̈ ̃nd 5(vimine illa ligata). Quarum ex numcro coniecturarum nulla multorum assensu probata est neque unquam, opinor, probabitur. Hermanni coniecturam dναmααεταα, constipans sc. adνκα, novissimus hymnorum editor Baumeisterus*) in contextum recepit; sed et huius verbi nullam exemplum extat.

Novam iis, quas supra attulimus coniecturas, addamus, quae secundiore fortasse illis fortuna utitur. Coniicimus:

29 dã n Iας pLuα 110410⁷0 0⁶ο τπκ⁴. i. e. testudinis cubito inclinatae medullam spinalem exterebravit. Eiusmodi sententiam nostro loco convenire nemo non concedet, sed ut hanc scripturam confirmemus, ad eundem poetam cogimur confugere, quem supra ad v. 37., quia ad eum sensum, quem illo loco quaerebamus, restituendum Homerus et antiquiores epici poetae nobis praesto erant, sprevimus; Apollonium Rhodium dicimus, apud quem legitur 4, 972. aeννοειον X.νεντmMmῦα‿νe ε πννuυοοσα, quae verba scholiasta explicat: 20 n ει οπν παειαοοςmtμτμοοωσιοιτνα.

ͤ—— Versu 52. ονιαςο εmρια τιεκιεε ρεςσσινꝙεοραμασειειινν ‿υιιιμα

) In editione minore. Maior Baumeisteri editio, quum haee scribebam, nondum in lucem prodierat.