Ueber die Redensarten: nescio an ullus und nescio an nullus.
§. 1. E⸗ behaupten bekanntlich viele Philologen, daß nescio an immer als Ausdruck einer beſcheidenen Beja⸗ hung zu verſtehen ſey, und daher überall ſo viel be⸗ deute, als fortasse, vielleicht. Aus dieſem Grunde könne man, wenn ein negatives Wort, z. B. keiner, niemand, nichts, niemals, nach dem Adverbio vielleicht zu ſtehen komme, nur nescio an nullus, nemo, nihil, nunquam, nie aber nescio an ullus, quisquam, quidquam, unquam ſetzen. Es ſtehe bey Cicero in dieſem Falle Tusnesahe nemo etc. nach nescio
an, z. B. ad Div. I K, 14: Contigit enim tibi, quod
a severitas animadver- ₰ sed etiam popularis eloquentia quidem ne-
haud scio an ne i, s sionis non modo 1 non
esset.— Brut. 33:—
scio an habuisset parem neminem.— Off. 1I1, 2:
Quod cum omnibus est faciendum, qui vitam hone- stam ingredi cogitant, tum haud scio an nemini po-
tius, quam tibi. 1*


