— 19—

aufnimmt, der thut einem Undankbaren Gutes, qui

excipit te, anguen in sinu ſovet.

₰

Pro una enuntiationis relatione— altera, quae eandem habet sententiam, v. cC. si dicimus: Cimonern genuit Miltiades, conver- sa relatione id quoque exprimere potes, sensu non mutato: Ci- mon patre usus est Miltiade. Similiter: Aristoteles accepit pPhi- losophicn a Platone, pro Plato Aristotelis erat ꝛnagister. Lu- camus T'irgilio longe inſerior, pro Virgilius Lucaνπ longe su-

perior est.

Denique hisce enuntiationum variationis generibus annume-

randum est

8. illud, quod sententian simplicenn transmutat vel in interrogatio- nenn vel in ecclanationem, v. c. Ein Gelehrter wird sehr ge- schätzt, quid carius est erudito? Krieg bringt nichts als Unheil und Elend, ecquod infortunium, ecqua calamitas est, quae non ex bello enascatur?— Die Güte des Herrn ist grofs, o quanta est benignitas Dei! Ich habe dich oft gebeten, du möchtest bö- se Gesellschaften meiden, quoties contendi abs te, ut mala con-

sortia fugeres!

Sed ne longius quam pro justis programmatis finibus hoc opus- culum extendam, jamjam hic abrumpere et ea, quae de vocabulorum et enuntiationum dilatatione, contractione ac de recto corum ordine restant proponenda, in proximam occasionem reservare liceat! Nil igitur reliquum est, quam ut, Gymnasii nostri quae instant duplicis

generis solennia, pro more indicam. Diebus enim XXVII et XXVIII * 3*