— 15—
Folge, ex laborum assiduitate enascitur animorum hebeta- tio. Geschwätzige Knaben sind den Lehrern be- schwerlich, puerorum garrulitas docentibus nolestiann affert. 1
b) Si Adjectivum inter et Substantivum intercedit id cognatio- nis, ut, si non eandem, at similem habeant potestatem. Quodsi ita est, conjungunt Latini duo Substantiva synony- ma per copulam, quae figura Grammaticis dicitur IHenclia- dys, v. c. Er behandelte ihn mit liebevoller Freund- schaft, mnore et mnicitia eum amplexus est.
6. Pro Adwerbio saepius Substantivinn cum Adjectivo, et vicissim
pro his ponendum est illud, v. c. Er hat rühmlich regiert, sunmna cunn laude rempublicam gessit. Pari modo dicimus: procul dubio pro certe, absque internissione pro seinper, ma- jorem in ꝛnodinn pro enie, nullo negotio pro facile, singulari studio pro diligentissime, sine ullo teinporis intervallo(nulla in- terposita mmora) pro statim, eic. etc.— Nonnunquam vero pro Substantivo cum Adjectivo, quae habet vernacula, in latina con- tra ponitur Adverbium: fHiob ertrug sein Krauz mit grofser
Geduld, Johus patientissinne perpessus est calamitates.
7. Nomina Appellativa transeunt interdum in Propria, si, quid-
quid adhaeret illi nomini, quod ponitur pro certo hominis cu- jusdam aut rei attributo, tam insigne est ac notum, ut, quid velit, quivis illico intelligat, v. c. Ein Reicher kann bald arm werden, Tus erit subito, qui modo Croesus erat. Ein Vater sorgt angelegentlich für den Sohn, omnis parentis cu-
ra stat in Ascanio....
8. Pro vocabulo ipso(sive Adjectivo, sive Verbo, sive Adver-
bio) ponitur aliquando ejus contrariuamn cum partioula negativa Tnon, haud, minus, neque)ee


