2

utitur nominibus:„Bveiae Ilaxalorirc“ et„DBeor 6 ry IIaxalοστεννι, nec non Iovdaioy et Jondaiag. Ptolemaeus(V, 16) nomina IIaxalα τεεννννσ et Lovdalag usurpat tanquam idem significantia, etsi etiam Philistaeorum terram hac natione complectitur. Syrorum autem nomine Palaestinenses quoque comprehendi docent Herod. III, 91; Plin. Nat. hist. V, 21; Pomp. Mela I, 11. Prœter nomen Ju- daeHrum nonnulli scriptores Græci et Romani etiam nomine Hebraeorum utuntur, ut Plut. symp. IV, 5; App. b. c. II, 71; Paus. I, 6, 24; V, 7, 3; X, 12, 5; Tac. hist. V, 2 habet„Hebraeas terrast. Poëtae, ut Virg. Georg III, 12, Luc. III, 216, Juv. VIII, 160, Sil. III. 606 interdum Idume, Idumaeus ponunt pro Judaea, Judaeus. Cf. Heyne ad Virg. Georg. III, 12.

De origine nominis„Judaeorum“ hæc habet Justinus(XXXVI, 2):„Omnes ex nomine Judae, qui post divisionem decesserat, Judaeos appellavit(Israel). Tacitus Chist. V, 2) nomen„Judaeorum“ e nomine Idae montis in Creta insula ductum existimat. Contra ea Cassius Dio XXXVII, 17 de Judaeorum nomine ingenue fatetur:„&xιν*νανσεισ atrn Exsiyots orr 0id, 6en decaro fersgaι.“ Originem nominis Hebraeorum Artapa- nus(ap. Euseb. pr. ev. IX, 18 ex Alexandro polyhist.) et Charax(ap. Steph. Byz. s. v. Eßeaε) a nomine Abrahami repetunt. Alexan dri Polyhistoris verba hæc sunt:

„Acgodmavos ds pncur 5„ rots Iovdatxot, rorc uéy lovdalore dονμ⁴e–εεασα Eeh¹oss. 6 eirat ueSeevSen zard 2i EHAXdda Pord lordatoe akeroal ds avurodg Eßealore drd AB6d. μο p.“ Ad ea Vigerus hæc annotavit:„Beurose pro Ee⸗ u*od, ut videtur, nisi etiam ita legendum est; nam hanc vocem ex duabus coaluisse dici potest: Aram et Jud, quasi Syro-Judaeos; at communi Syrorum nomine profani scriptores Judeos sæpe designant.“

Nobilissimam urbem gentis Judaice ethnici scriptores Latini vocant Hierosolyma, in genitiro plerumque Hierosolymorum, generis nentrius, neque vero non generis femi- nini, in genitivo Hierosolymae, ut Sueton. Octav. 93. Pluralis formam ubique restitu- endam putabat Oudend. ad eum locum, sed illa forma permultis locis scriptorum in optimis libris reperitur. Cf. Reisig, Vorless. p. 113. Neque minus Græcis et Ieeocoα A et rà Ieoocdr promiscue dicta sunt.— Urbs id nomen accepisse dicitur vel a con- ditore Hierosolymo, qui filius Typhonis fuisse ferebatur(Plut. Is. et Os. 31; cf. Tac. hist. V. 2), vel a Solymis(Tac. hist. 1. c.), unde„Boνοαόι Pausanias viIl, 16, 3 et=„Solymae leges“ Juv. VI, 544, cf. Mart. epigr. VII, 54. Nomen Hierosolymorum signiſicare templum Solymae, quam Paus. VIII, 6 Hebræorum urbem nuncupat per- antiquorum, vel potius templum Solymorum, nemo non concedet. Quantum hujus nomi- nis historiam persequi licet, id primum in usu fuisse videtur apud Hecat. Ab der. cf. Jos. contra Ap. I, 22. Exinde in consuetudinem venisse videtur apud scriptores saec. II. a. Chr. Haud raro enim reperitur apud Eupolemum, cf. Euseb. pr. ev. IX, 30, Mancthonem, cf. Jos. c. Ap. I, 26, et Lysimachum, cf. Jos. ib I, 34.— Hupolemus ap. Eus. pr. ev. IX, 34 scribit, templum Hierosolymis a Salomone conditum cum„ieodν Boloνοσ antea vocaretur, postremo etiam ipsam urbem a templo Lorrupte.. TIeeovoeνκ* u4 esse appellatum. GIIeooafopevSvas d4 nedror ud rd dνeτοοον tsεν ToXodos. doreoy 4 rabeSacue„o: T-* ⁴.mαιέ◻ pndò roð iecos Teovdolν drouaosirat, drd de rd AA* Peewruuꝓα L*οασς‿μννααη αεςε εα.“) LVim. autem ap. Jos. c. Ap. I, 34. nugatur, illam