1.

— 11—

Relictis iis, qui, quamquam erant Judaei, Graece scripserunt ¹), primi nobis occurrunt duo historiei Aegyptii, qui primorum Ptolemaeorum tem-

pore vixisse videntur et Graeco in scriptis sermone usi sunt, Manetho et

Lysimachus, iidem, quorum auctoritate et testimonio omnia fere ea nitun- tur, quae de rebus antiquissimorum Judaeorum a posterioris aetatis seri- ptoribus Graccis ac Romanis, ut Diodoro, Platarcho, Taeito memoriae sunt prodita. ²)

Manetho Sebennytes, aut Diospolitanus, templi IIeliopolitani

sacerdos atque 2εοeνQ̈σαηναωνα εdε, nobilissimus Aegyptiorum seriptor,(Syncell.

Chron. I, 52. 72. 97. Bonn.), qui Ptolemaci II. Philadelphi regis aetate

vixisse traditur, praeter alia ³) Graeco sermone Aegyptiorum historiam trihus libris est pefsecutus(NJoseph. c. Apion. I, 14. cf. Arch. I, 5, 9. Euseb. pr. ev. II, 1.), quorum exstant reliquiae apud Josephum(c. Ap. I, 14. 15. 26.) Eusebium et Syncellum. Ipse Manetho, ea, quae memoriae prodidit, partim sese ex saeris annalibus, partim ex narrationibus a paren- tibus traditis(Joseph. c. Ap. I, 14. 16.) dicit hausisse.*) Utrum Ma-

1) De his vid.§. 6.

2) Cf. Diodor. Sieul. I, 23. 33. Doseph. c. Apion. I, 23.— IIaud scio an nullus ex scriptoribus ethnicis Graecis, quorum hodie exstant scripta, ipsos V. T. evolverit libros, quos Ptolemaei II. Philad. actate in Graecum conversos plurimi censent. Theodoretus(de cur. Gr. aff. 2.), Plutarchum et Plotinum aliosque plures ex sucra scriptura suos, arbitratur, exornasse libros. Falekenuerio, ut Spyanbemio, Callimachus poëta sacros evolvisse Judacorum libros in graecum conversos atque inde nonnulla depromsisse visus est. Of. Valek. diatr.

p. 123. Vix autem dubium esse Potest, quin Nicolaus Damascents, Celsus, Porphyrius, Galenus

eos inspexerint libros.— Ex Josephi scriptis Tucitus et Dio Cassius quaedam hausisse videntur.

3) Manethonis scripla non modo a Josepho citantur Datribusque ecclesiae, sed etiam a Plutarcho Is. 9. et Porphyr. abst. II, 33. cett. G—

4) E. W. Hengstenbergius(Die Bücher. Moses und Aegypten, nebst einer Beilage: Manetho und die Hyksos. Berl. 13841.), qui negat, Manethonem, si quidem unquam vere fuerit, vixisse ante imperatorum Mom. netatem, dubitatque, num fuerit Aegyptius, cundem haud matis quam Lysimachum suas res ex templorum, censct, hausissc annalibus, sed utrumque seriptorem en.

. 5 1.„. quae ex ipso depromserit Pentatcucho, ad suum commutasse atque accommodasse institutum.

2*