36

Desiderii illarum rerum quas extra conspectum natura posuit(si divinum Platonem et Senecam, hominem paene christianum, exceperis) apud veteres pauca tantum vestigia reperiuntur; nec minus illarum rerum, quibus nostra aetate homines maxime gaudent, saltuum reconditorum, solitudinis, liberi prospectus, crebrae commigrationis, ut tum erant tempora, rarae admodum laudes. ¹) Quare etiam suavissimis his summi Britannorum poetae versibus, quibus nox serena depingitur,(„Merchant of Venice“ V, 1), simile quid apud illos frustra quaesiveris:

„How sweet the moonlight sleeps upon this bank! Here we will sit, and let the sounds of music Creep in our ears: soft stillness, and the night, Become the touches of sweet harmony.

Sit, Iessica: look, how the floor of heaven

Is thick inlaid with patterns of bright gold; There’ s not the smallest orb, which thou behold'st, But in his motion like an angel sings,

Still quiring to the young-ey'd cherubins:

Such harmony is in immortal souls;

But, whilst this muddy vesture of decay

Doth grossly close it in, we cannot hear it.“

Mira haec animi affectuum lenitudo, hoc desiderium molle, tenerum omneque im- mensum peragrans Graecorum poetis aeque defuisse videtur ac picturae veterum illa ars, qua efficit pictor, ut quaedam eminere in opere, quaedam recessisse credamus, musicae arti harmonia. ²) At acerbissimo quodam casu accidit, ut ipsarum illarum artium, quae, recentioris aetatis maxime propriae, intimos denique repandunt animi recessus, commune sit deplorandum naufragium. Lyrices tantummodo tabulas quasdam pretiosissimas saevam illam tempestatem evasisse, ad nos perlatas esse laetamur.

Pauca sunt, quae addam de consilio in illustrandis lyricorum Graecorum reliquiis a me instituto. Disposui et digessi fragmenta hunc in modum, ut commodum conspectum praeberent, disponendi rationem secutus illam, quam et temporum varietatis annique semper renascentis natura indicabat, et probatam vidi Friderico Schlegel, talium rerum arbitro

Lo ciel, che sol di lui prima si accende, Subitamente si rifaà parvente Per molte luci, in che una risplende. Oh dolce amor, che di riso ti ammanti, Quanto parevi ardente in quei flailli, Che avién spirito sol di pensier santi!“

1) Cf. Hom. Od. XIX. 439— 444; Cic. ad Att. XII, 9:„Nihil hac solitudine iucundius... cetera noli putare amabiliora fieri posse villa, littore, prospectu maris.“ ib. 15:„Mane me in silvam abstrusi densam et asperam... nihil est mihi amicius solitudine.“ Seneca Epist. V. 11(vex edito speculari late longeque subiecta“), Plin. Hist. nat. III. 5, Lucan. Pharsal. I. III, Martial. IV. 64.

2) Optime de arte musica iudicavit Boeckhius(Pind. Opp. p. 253):„Tantum abhorret ab anti- quitatis indole nostrae harmoniae ratio, ut eam veteribus displicituram fuisse, si nossent, contendere ausim.“ Contra apud nos harmonia, quae musicae recentioris praecipua laus est, plurimum valet. Illa enim implet aures nostras, quae ita sunt avidae et capaces, ut semper aliquid immensum infinitumque desiderent.