——

epigrammata*). Supersunt, quod valde dolemus, pauca tantum, in quibus Theocrito?) vulgo vindicatum idyll. 29. numerandum esse videtur. Sapphus quamvis aetas satis certe destinari non potest, aequa- lis tamen Alcaeié) fuisse putatur. Vitam nefandam, et de qua plura dicere recusamus, degisse fertur. Sed cum Friderico Schle- gelio recentiores defendere eam studuerunt et rejecerunt Ovidii tes- timonium, qui eam in Heroid. ep. Sapph. ad Phaonem amorem scelestum profitentem inducit. Ea quoque in exilium ire coocta. Siciliam petiit, ubi postea statua ei erecta est, Silanionis opus*). Phaonem amavit, repudiata vero fluctibus maris a rupe Leucadio sese immisité). Amorem spirant odae ejus duae, adhuc reliquae).

§. 7. S o l on. Solon, cujus vitam Plutarchuts uberrime descripsit, legislator

ille, reique publicae Atheniensium administrator¹) celeberrimus.,

4) Cf. Hor. Od. IV, 9, 7. II, 13, 26 sqq. Et te sonantem plenius aureo, Alcace, plectro dura naxis, Dura fugae mala, dura belli! Ovid. Heroid. XV, 29. 5) De Theocrito vide observatione ejusdem loca difſiciliora. Fascic. I. Giessae. 1820. 4. 6) Plinius h. n. XXII, 8. 7) Cicero in Verrem IV. c. 57. 8) Ausonius idyll. VII. vs. 24.

Ft de nimboso saltum Leucate minatur

s nostras in

Mascula Lesbiacis Sappho peritura sagittis. 9) Ilor. Od. IV, 9, 10. Delevit aetas, spirat adhuc amor Vivuntque commissi ealores Aceoliae fidibus puellae. §. 7. 1) Cicer. Off. 1, 22.§. 75.— consilio Solonis, ei, quo primum constituit Areopagitas. Idem Off. I, 30.§. 108.

9