—- 37—

e. semideponentium etc.,

Audeo Tac. Annal. III, 67 Ausis ad Caesarem codicillis, quibus invidiam et preces miscuerat(cf. A, 8).— Iuro Paul. Dig. 2, 8, 16 Qui iurato promisit iudicio sisti, non videtur peierasse, si ex concessa causa hoc deseruerit.— Poto Cic. Brut. c. 11,§ 43 (Themistoclem) excepisse sanguinem(tauri) patera et eo poto mortuum concidisse(aiunt).

Quodsi cum indicibus verborum supra propositis grammaticorum praecepta com- paramus, Zumptii, qui§ 632 extr. deponentium participia perfecta passivi generis in absoluta positione fere non admitti dicit(verbi partiendi quattuor exempla de Caesare et Livio, verborum'depopulandi' et'adipiscendi' singula de Livio et Sallustio affert), Suepfelii, qui I. l. II p. 361, additam. 4 haec tradit:„Von den Deponentien wird das Part. Per- fecti selten im Abl. absolut. gebraucht; man sagt also wohl'haec locutus abiit', haec locutum omnes clamore et plausu prosequuntur, aber nicht'rege haec locuto' omnes ob- mutuerunt’ et praef. p. XIII Das Part. Perf. der Deponentien im Abl. absol. unge- bräuchlich', cuiusque praecepto activi generis participia contineri nemo negabit:— fa- cile neuter vera docere tibi videatur. Ac revera Zumptii praeceptum impugnarunt Kritz ad Sall. Cat. VII, 3 et Haase ad Reisig. annot. 286, ille his verbis:*„(Zumptio) non assentimur statuenti, non plane passivam esse talium participiorum vim, eoque a pro- batis scriptoribus structuram ablatt. absolutorum evitari, neque emendate a Sallustio dici adepta libertate' ete.“ Confirmatur Kritzii sententia non tam multitudine exemplorum, quam sub B congessimus, quam optimorum scriptorum locis, Ciceronis, Caesaris, aliorum quos v. ad periclitor, depopulor, emereor, paciscor, partior, poto' etc. Tamen hoc con- cedas necesse est cum omnem passivam vim deponentium diligenter ad aetatis cuiusque usum esse dirigendam, tum in ablativis absolutis summa cautione opus esse, quippe qui, adverbiorum modo ad sententiam adiecti, raro permittant, ut longiore verborum serie ipsorum vim sive activam sive passivam accuratius definias. Hac vero in re, si merito haec dixisse arguitur, Zumptius manifesto erravit, quod„non plane passivam esse talium participiorum vim' contendit. Immo pleraque deponentia ab activis esse nata, passivas igitur sive reflexivas formas per varia hominum saecula, alias alio tempore, pristinam vim exuisse cum asterisci supra ad B singulis verbis adscripti declarant, tum ipsa linguae Latinae historia confirmat. Audias, quaeso, Varronem apud Gell. II, 25„Sentior nemo dicit et id per se nihil est, assentior tamen fere omnes dicunt. Sisenna unus assentio in senatu dicebat et eum postea multi secuti, neque tamen vincere consuetudinem po- tuerunt', coll. Quint. I, 5, 13; Diomed. I p. 381, 26 sqq. Atque accommodatissime Dio- medes p. 400, v. 10 in hac ipsa re adhibuit versus Horatianos(de a. p. v. 60) uut folia in silvis pronos mutantur in annos, Prima cadunt; ita verborum vetus interit aetas, et iuvenum ritu florent modo nata vigentque.“ Quam ob rem mea quidem sententia contra