— 15—

Quamobrem, quum Graeci vetustissimi ea, quae ſierent, necessitate quadam ſieri divina putarent, factum esse videtur, ut in eiusmodi optatis et cogitationibus, quae proficiscuntur a consideratione status praesentis aut rerum praeteritarum, quae iam mutari nequeunt, necessitatem illam tamquam causam rerum mutatam euperent cogitarentque, et quum causa prior esset eventu, semper uterentur tempore praeterito. verbum eius necessitatis est debendi verbum dꝓ†ρα⁴ασvel 69 ν4ο, ⁸) cuius usus frequentissimus in carminibus Homericis, ut de optatis II. C. 345 ss. Ge 4˙ν Ʒρρε☛ιOꝗꝙ£:ατ 2, dre 106 rrod.oν τνα ³ν, XOν&ᷣ Q mο(6οοσσ rν) e*⁴ο Hesl ele 5909, i eis zõνμα πι³αυρσαεσοσο dαανεεo εέν˙να uεᷣ uνει drεεοσς τωᷣοοοσ 1dde oy„evεςᷣαάν rd el rdde„ d 9eοò* ναeι³⁶ re7ννανντο, eκοσς ειν d—ellon dustroyog elvœr d*εαονπ, g 7dy védsoly e u a*οxeoα 71044 d„νορ— Od.. 217 ss. de dy ywν àν edo udraoos» 1oν Ʒεᷣιμπμαμν να u drενοοσ, dy wreckzeaiν sofg ee Vjoas reruεννν ος, òg ditαexros veνεrο deννητασ dνοσσσρν ον νιν ι ρἀάα„eνεςασααα—. II. a. 415 ss. 79“ 5eles mα noe, dddruroe zad dredco» αηq ε ι παἀok

3) Ne dicerem formam practeriti ab initio faisse negationem praesentis, ideoque optata illa contraria statui praesenti natura sua ferri ad formam illam negationis, ad praeteritum, illud praecipue effecit. quod et nota illa negationis, augmentum quod dicunt, in ciusmodi enuntiatis antiquissimi sermonis saepius abest, quam videatur futurum fuisse, si in ea omnis vis sententiae inesset, praesertim quum videamus usum loquendi magis ad confir- mandum quam ad abolendum augmentum valuisse, nec ullum in Ilomericis carminibus reperiri posse videtur eiusmodi optatum, quod non incipiat a verbo 6*ꝓεραον., sed nude habeat v. c. l9ε odroe Jy vel tysvero, ut posterior aetas loqui consuevit. nam de formula illa el rror' E* vel et rror' Sy„(or) pe Od. o. 268, II. y. 180, 1. 762(ubi Spitzner Wolſtusque scribere debuerunt s ov, ex ror oyye, usr' drοασ virgula interposita, cf. Od. r. 515), w. 426, Od. r. 515, w. 239, dubitari licet, nec, si continet optatum, ex singulari hac iisdemque ubique verbis pronuntiata locutione latius patens mos potest effici.— Ceterum vim negativam augmenti non potest infringere Lassenii frigidior irrisio, qui non dispexerit, quid intersit inter praesentem rem et rem ipsam. neque enim quidqquam magis hominum primorum naturae cousentaneum videtur, quam, quum excogitassent formam praesentis nctionis vel status, ut„stat“— nam in rebus praesentibus primo solis eos cogitando versatos esse facile perspicitur—, et iam uarrandum esset aliquid non stare, sed stetisse, in animis corum continuas fuisse has cogitationes:„stat? non stat.“

*