— 10—

paret, unde Quinctilianus quoque quomodo dicere potuerit:„Theodorus, cuius audi- torem Hermagoram sunt qui viderint“, satis illustratur. Accedit, quod cum Caecilio Calactino Romae rhetoricam docuisse narratur, quem Dionysii Halicarnassensis aequa- lem et ipsum Augusti et Tiberii temporibus vixisse scimus ¹).

Denique iam e scriptis, quae apud Suidam nominantur, de serioris temporis Hermagora sermonem esse consentaneum est. Quamquam enim rerwag éx*jroOudg uter- que scripserit, tamen, si Suidas nostrum Hermagoram respiceret, certe maximum huius meritum, quod disputatione xsol νν rdoQν†nactus est, silentio non praetermisisset. Atque hunc nostrum Hermagoram zol vis tksoyaolag, xeol roεrorrog, xεol ꝓdοενιν r** G6xédrc scripsisse certo non scimus, licet eum in arte oratoria de his omnibus disputasse non negaverim.

Quodsi huc usque omnia satis clara et expedita esse videntur, de disputatione, cuius memoria apud Plutarchum in vit. Pompeii c. 42. p. 194 exstat, difficilior quaestio ost. Pompeium nimirum Plutarchus ait scholas rhetorum, potissimum Rhodi, adiisse, ubi Posidonium philosophum audierit; et deinde JToGeεια‿νιο*‿ dt, inquit, axul rijv dzodc 6tv dvεœys, i Eoxen ex'rod(sc. JToux*tov)-Od⁴ςᷣ Eoαꝙσαάν τdν 6-roda, xeo¹ rijs αν οω riſoscg dvrerakdsvog. 2) Hoc alii de Hermagora Temnite, ³) alii de

1) Cf. C. J. Weismann. de Dionys. Halicarn. p. 8. 9. ubi non solum Quinotilianus, Plu- tarchus et Suidas, sed etiam ea, quae Westermann. I. I. I. Th.§. 88. 16— 18 et Osann. in libro, qui inscriptus est: Beiträge zur griech. u. röm. Lit. G. I. p. 295 sqq. de hoc ipso Caecilio disseruerint, recte laudantur. Cf. Spald. ad Quinct. T. I. p. 431 et Meier. I. I. p. VII. 32.

2) Quamobrem miror, quod Westermann. I I. I Th.§. 83. I1 bona quasi fide dixerit:„Er achrieb(der ältere Hermagoras) GjjroOtxxt ν. 6r“, xsol Ls„α.“ ete., quae alii (ut Spalding. et Meier.) seriori tantum convenire viderunt. Haec igitur aeque ac illa, quae Westermann. I. I.§. 8I. II. ex Suida et Seneca rhetore attulit, ad g. 88. 24. po- tius pertinent, ubi de Hermagora, cognomine Carionis agitur.

3) Diversa ab hac disputatione ea est, quam Strabo memoriae prodidit. Is enim lib. XI. p. 492 de errore quodam Posidonii Stoici disputat, eumque, licet Pompeii amieus fuerit, nullam hae in re, de qua agatur, auetoritatem habere. Oadl poı, explicatio- nis causa addit, E Pddo Pevdεενον dν TTO,ον, vlxa da! rdu hor9ud r61ε μ ꝛ 19 v, 230 dkesaae aal r! Medr 1 69 G8— raOaruzern 1̃ aralepoHtp Nodεvl etc. Bellum contra piratas au- tem Pompeius CSS. M. Aemil. Lepido et Volcatio Tullio medis aestate anni 688 u. e.