—- 8—

atque aemulum appellat, a Sexto. Empir. adv. Math. 62. p. 30I. et ipsum Hermagorae protinus subiunctum. Inde hunc rhetorem a Peripatetico eiusdem nominis philosopho, quem Strabo lib. XIV p. 670. aequalem dicit, diversum esse apparet. ¹) Hic, Seleucia oriundus, Augusti tempore vixit, et Xenarchi, quem Strabo audirit, aequalis fuit. IIle qui rhetoricam fallendi artem ²) esse dixit, a Varrone ³) commemoratur„ab Athenis Athenaeus dicitur rhetor nomine, etsi non sit Atheniensis“, et iam ante Apollonium Molonem in arte oratoria floruisse videtur. ⁴)

Quae quum ita sint, terminis, intra quos Hermagoras floruerit, recte constitutis, eum post Stoicorum et Peripateticorum principes,(inter quos v. c. Cri- tolaus et Diogenes cum Carneade a. u. c. 599.(155 a. Ch.) legati Romam missi sunt) et ante Molonem Rhodium, qui iam a. u. c. 666.(88 a. Ch.) rhetoricam Romae docuit, secunda igitur secundi ante Christum seculi parte maxime floruisse videmus.

1) Quare miror, quod Westermannus I. 1. I. Th.§. 88. 25 Clintonem(F. H. II. p. 239.) his verbis vituperat.„Clinton trennt ohne Grund den Peripatetiker vom Rhetor;“ imo hoc optime fecit, ut ex Quinctiliani verbis intelligimus. Ipse Westermannus autem utrumque inter se confudit. Nam quomodo is, qui ante Molonem Rhodium vixit, idem esse poterit, cuius Strabo I. 1. his verbis mentionem fecit:„Evraöhda(sc. Seleuciae) pενoνro Xανσν ᷣ⁵⁴μς(quod et ipsum de Theodoro Gadarensi praedicat) dãvéöeg dει⁴‿- A0pyOο τν εν O sσατ⁵ον †ε⁴οοσσσσν Ovxæs s ald evαeνονο, 6 6 ty ADvMeog xal 2rolrsGœo acd 2dnαα νν ονυοων rνυαᷣα ν aroide (quod si ad Athenas referri possit, quum Varro disertis verbis rhetorem Atheniensem esse neget, de disecrimine Peripatetici et rhetoris nemo unquam dubitaret; at haec patriae appellatio et ipsi mihi ad Strabonem potius, quam ad Athenaeum pertinere vi- detur) sr εαμααναόν rih Mouova ilav kasluc dvvda suycn, go- Ocdelons rijs axrdà roõ Kaloaoοοs eœοoν xouaig dwalrog rs gxvrels dgeld oxd KaAlααοσοσε ⁴ς d' εωπανυνν e Peiun edεovro l æurddνονro ol r‿ rou kvrvyxdνvrsg, rò roũ Eigurloou E. Hno veονν³ ꝙνεννυνεμρνα α νroν xula Aurdv. OAlyov d'εeπνα Qο ½οeνονν ενυμπτdde rijg olwlag, Eu Sœ aM rus, oueddοσ vvxrd pvOεενν. Seuνοs, od 2uοα‿mνμέν εα αεε* etc.

2) Sext. Empir. adv. Math. 62. p. 301 16„ν Suνeνανασε, Groxaoεν rijg ruν dαονυ⁶‿νταιν xeldovg. Cf. Spald. ad. Quinet. T. I. p. 355.

3) L. L. VIII. 41. p. 453.

4) Spald. L I. aequalem fere Varronis eum fuisse putat.