I. nobilissimo illo chorico primo Oedipi Regis ut sub exitum mutilata atque turbata metrorum ratio plürimorum et doctissimorum hominum sagacitatem frustra exercuit, ita cum alii sunt naevuli quorum prorsus vereor ut quae temptata est emen- datio legentibus satisfaciat, tum minime soluta est quaestio de hisce duobus versibus tertiae strophae:

rOle*l„do el a vis dgf, roũr en duαo oxerat. Praecedunt supplicationes averruncandae pestilentiae vel potius Martis qui eius per- sonam gerit avertendi et deturbandi: Aoed re roy uœeν, de vur d³κα doονxαe qlepei με παιεοιε‿στοοσ dridεονν, rxaltoœσνον οdumuᷣα vorloau πη⁴οας dmoοuν, eir“ uενα ϑἀαe⁷‿ιαο duqerolras, eit’ g 0 darεεrοr 60ο*ν, Oorruoν uda. reditque carmen, illis duobus versibus interiectis, ad eundem deum bellatorem ita T0½, ³[rGν] νορ⁶σσσσ doroπσν odem»bᷣu, ³ Zeð dren, undsc igor eανν. Ubi voculam rãle, quae transitum parat quaeque non immerito interpretibus offen- sioni fuit, sive cum Lipsiensi Scholiasta pro did ralove usque quaque, sive cum Elmsleio aliisque pro relkwν, drexdc, absolute, omnino accipiendam et cum utroque

ad fexera referendam, sive denique eam cum Laurentiano emt rᷣ æuwriſe relet, us que 1