Apographum meum maxima ex parte non Laurentiano sed Ambrosiano F nititur, cum Mediolani plus mihi quam Florentiae temporis a bibliothecariorum humanitate concessum esset. Nec multum interest, quoniam librarius Ambrosianus in minutissimis vestigia Laurentiani pressit. Quod satis multorum G6xoAcv, Gιν, oααιμααειν in utroque codice me docuit comparatio. Ubi tamen in annotatione„codex“ affertur, de Ambrosiano F loquor. Tacite nihil novavi nisi accentus, orthographica pauca, interpunctionem. Quae de meo addidi, uncis sunt inclusa.

Sed ut haec verba compendii faciam, ipsa res admonet. Valete. Enimvero ne longius excurrat atque in arida exspatie- tur oratio nostra, neve vobis ego non lusciniam vel alaudam, quod solent facere ad natales, sed«uxd vel upupam dono misisse videar,— ut abs T. Maccio personato interpolatoque lyrico exorsus sum, ita iam tempus est cum vero Plauto vero- que Pindaro finem facere. Et vobis quidem, viri doctissimi et collegae honestissimi, cum illo exopto

Laudém, lucrum, ludúm, iocum, festivitatem, férias,

Pompäm, pemun, potätiones, säturitatem, gaüdium; nobis autem nos cum hoc vota facientes

ꝓatuoν, aε, pelrovs ᷣαμᷣua, vò&—cusſoœαντο devér, pelrovi Idoα πeντeν grdον. 4