9

1rEOι⁶ενς: III, 80, 1 έοι⁶˙ε*νεμννιιμοο, 4FJπ‿απαεισσισυιναά ε.

0 4 1 dονια V, 29, 3 dg dnoννiαν νάαiσαν, 1εμe.. Sou³ru³. douαααα νσσ

7 1 1 7 2*

5οπιπ:ꝑ VI, 75, 3 ¹αœiν„να˙ο d,*πποπτπο oDåwòrog.. 4 eoo deeas oqiο 1u*' Snl u» rO⁴

udνν πινιυνᷣαάαι‿ ετπτινιαν έςι τε 10 101r0% 1 a5rα 9 5%-„7 1, ddεεν,.. rOOSIO6G2 d'ασνιντοε*ς.

d0„α: VII, 49, 4 cyérero.. dT6„οισα, 1 Q—αα πιαέοννƷ⁴⁶ρς.. 10 OtC„αι.

16y: II, 101, 4 παοσνχν p§⁸ Ayοr.„ 467)..„œA* Ʒι 5gds I0ν σσν.

— V, 14, 3 7τοοσ⁶οοιας bοσνσν(vice imperfecti) 1 1..„Eτεμο⁵εςσσι.

v⁶ν⁰ο: VI, 6, 2 060„TO.. Jéyovrες.. 20ydνον Klvα³, uunore.. Suyxαεσ.

„y) vocabulum metuendi omissum est et mente addendum: ou oi.

IV. 95, 2 2 vixiidiey, 03 oi*ore o2e» IIe²o*ονννσαυ 4. 2S, 2οο*. V; 69. 1 fin.(aao- ιννέισειι εyimνονι) ördοl.. vij 1⁸ doxi 94ακοτοιςισν ααχ μεlε εοασιι ντα ον 1παυõ½ αντο—ς AAAog&s ry piy 219„h. De ellipsi in hac structura, quae saepius apud alios scriptores Atticos, imprimis Platonem, invenitur, statuenda cf. Bäuml. I. l. p. 117 sd.(cf. quoque Aken. I. I.§. 47.)

De 1νm c. opt. post tempora hist. cf. cap. II. B, I, 3, c.

B. De coniunctivo exspectandi.

Cum apud Homerum simplex exspectandi coniunctivus et in enuntiatione libera ind. fut. ¹⁵) vice adhibeatur et ita in enuntiatis relativis, temporalibus. condicionalibus, ut nullum discrimen cognoscatur inter haec enuntiata et ea, ubi particulae zéy vel dy adduntur, huiusce usus apud pedestris orationis scriptores Atticos paucissimae supersunt reliquiae: semper fere d adicitur. Ita Thucydides quoque cum soleat eν addere, aliquot locis simplicem exspectandi coniunctivum posuit.

I. De coniunctivo cum ce particula copulato. Particulae y quae sit origo et notio, pluribus exponere huius disputationis non est. Id ...„.L:....... unum dixerim recte Bäumleinium de ea mihi videri statuisse ⁴⁶), qui particula v aliquid pro vero

¹5) Cf. Bäuml. p. 186 sq.

1¹⁶) Sagacissime, Bäuml. et veterum grammaticorum(cf. Apoll. de syntaxi c. VI: 11 ve,ονοέυι 100„ Tœy ⁴ιν ο 9νννεκσεμμος G.υσέ ννέαει rOιστ⁴ιν ατσ elε 10 9⁶ναααασσσ, 5„e, xœ* Jwvντνς el*tat. auct. libri 710½ ²uerdseus. in Bekk. Anecd. I, p, 126: Toë0» 9ενεέσράο 04 Teενν 6 dxον 0s- αꝓνοοεονοσνι 0-ε⁵α†νε ꝛαe 710Oια 10 pν,ένον, dνννϑνένᷣ ð‿s„ννένεασιασ, bl 1dr 1⁶ 2u*εε⅜έe Sx⁴νιυενν.) et nostratium de part. de* opiniones refellit, imprimis Godofr. Hermänti, cuius sententiam plerique nostratium philo- logorum sunt amplexi(Matthiae, Bernhardyus, Hartungius, Kühnerus, Krügerus alii). Dixerat enim Godofr. Herm. de part. G*ν p. 6:»quum part. Gy ea ubique vis sit, ut ad aliquam condicionem referatur, quae condicio saepe adiungitur, ubi autem non est addita, tamen cogitari debet«, pag. 10:»Fortuita notantur particulis cO vel xεν, quae Latine plerum- que non possunt exprimi, sed si quae Latina particula ad propriam earum vim quodammodo accedit, est ea forte, Germani aptiorem habemus particulam etwa, sed non tamen ubique satis accommodatam.« Bäumleinius contra ostendit primum ellipses illas, quibus Hermanno auctore saepissime opus est, nec posse ubique nec debere statui, deinde Her- mannum in eum errorem incidisse, ut secundum eius rationem optativi cum ν copulati notio multo magis incerta sit quam simplicis optativi, cum revera contrarium sit statuendum(nam e. gr. verba 9'ε0G 811)„ multo magis recedere a veritate obiectiva quam 9 ε0G ν eLy), tum, si recte iudicaret Hermannus, necesse esse ad unamquamque enuntiationem con- dicionalem apodosin, quae dν part. contineat, addi, denique nullo modo eos, qui Hermanni rationem sequantur, explicare posse, cur part. nunquam addatur imperativo, numquam coniunctivo neque adhort. neque deliber., nunquam optativo optandi vi praodito, quamvis hi omnes modi possint adiuncti esse ad sententiam condicionalem. Nec felicius Lud. Lan-