16

An revera quis contenderit hosce unos vetari lanternas ferre? Accedit, quod ipsis vocibus in initio positis 2rr zolyww postulatur, ut iam in iis, quae praecedunt, de eadem re actum sit, simulque docetur, ibi illa verba ponenda esse, ubi de lanternis ferendis agitur. Procul dubio igitur reponenda sunt post§ 14 verbum αιιααρερνννασρᷣσια: ac recte ibi ea reponi. eo ostenditur, quod demum repositis verbis xιν τνυάν— 2rrouνασααero satis explicari possunt§ 14 vocabula*α νmν ⁴αι⁵αν νιυ⁶εέ̈να ν 1r0006,ναα: qui enim essent oi d.³1odν, adhuc non patebat; contra praemissis§§ 25 med.— 26 satis apparet, eos intellegi, quibus vigiliae non sint agendae.

Sic igitur. ut paucis repetam, quid de cap. X sentiam, singulas§§I ordinandas censeo:

1)§ 1— 2, deinde§ 3 verba zœrαοmνμινεενν εα ενεάιεοα σάνναάις— 1 Ʒν i Xlας, tum § 12(de iumentis servisque apud finitimas gentes collocandis, quando urbi obsidio imminet, de liberis incolis in urbem deducendis, de frumentis ante obsidionem importandis).

2)§ 3 in. rterra enoνααν— kyex, deinde statim§ 4— 14(praeter§ 12); tum post § 14 vocabulum*2ατάαιρεένννασασι ea, de quibus modo egimus,§ 25 med.— 26(Erοι τμυν— Gσσνκναμα 6rr0νσωανσισ); porro§ 14 extr.— 25 med. eo, quo in cod. exhibentur, ordine.(de disciplina publica temporibus periculosioribus severius exercenda.)

Cap. XI Aeneas unum praeceptum dat: àxι ϑε νπα 2αυν τνιιν vονς ν(cod. Med. des: cf. l. l. pag. 77) deτιντιοοωιυμνμοωυιμεμυοινι Qπμοοοέωνπνιαqτν νονι ταἀα 1ευνοεέ 60940 G½ ⅜ποεeν ⁵αάσ ⸗§⁴‿ 1α⁴νe, atque compluribus exemplis, quantopere cavendum sit ab insidiis adversariorum, qui ex ipso civium numero sint, exponit. Quod caput ad aliam rerum condicionem spectare atque ea, Juae praecedunt. nemo hucusque contendit: ac profecto et ipsum praeceptum et exempla prolata eandem rerum con- dicionem, ubi exspectatur hostium incursio, hostes nondum in finibus urbis versantur, sat manifesto ostendunt. Mosbachius, qui idem iudicat, de cap. XI pag. 28 dicit:„... etsi in universum haec bene congruunt cum eis, quae cap. X de securitate urbis facienda exposita sunt, tamen haeremus in ipsa haec capita coniungendi ratione. Nam postquam cap. X fin. verba facta sunt de civibus suspectis, cum stupore aliquo videmus initio capitis XI haec: àxι Ʒϑε νϑαά τυνσπτν ι dvrεπτοο 9 ½⁴αοιυω³ισ τποοςσει˙ευφ 10„ voOë?y, quae verba ita comparata videntur tamquam si de insidiis alio- rum qui non essent cives amovendis nonnulla antecessissent.“— Ac recte quidem hoc monet. Cum vero, quo loco cap. XI ponendum sit, non possit diiudicari nisi capitum XII— XVII ordine explorato, iam ad ea transeundum videtur.

GCapp. XII— XIII scriptor de sociis et mercennariis agit. Ac primum quidem cap. XII necesse esse dicit, socios in urbem deductos nunquam una versari, sed dissipari simili atque antea exposuerit modo. Quibus verbis aiνιοπει dρα diτε 1oς ueueνοs, d³ dιεοσνε⁴αςσσσι 6αοπτοσα τονς επτοοειιι⁴υιυοσσι ειιυν ‿ενυινν Evezεr ³), Aeneas ad ea delegat, quae de obsidum paren- tibus custodiendis antea X, 23— 25 med. exposuerat: cf. G09 vuιοστα επι⁴ αυdν πν³ αιεεοοννιαάς et 201-è§G89 di*νμιόοο Idem faciendum esse, si mercennarii ad urbem defendendam intro- ducti sint. Semper autem cives plures esse mercennariis oportere, ne hi urbe potiri possint, sicut Chalcedoniis et Heracleotis acciderit.

Cap. XIII deinde hanc rationem mercennariorum alendorum ut tutissimam commendat: ditissimi civium inbentor mercennarios conducere pro suis quisque opibus. Ubi mercennariorum

¹8) Verba sic ponenda esse docui I. l. pag. 78. Spectant vero non tam ad narrationem XI, 8— 10 quam ad praeceptum X, 23— 25 med.