8

6e³ vonuενεννs 00 10„ν rd*νε guroqct deilae rods vcr ri noxνiα, d³ld xcl 1d 100„ 9-tα‿ιισν⁹νν ²) aeofeijtecerc 9σ³⁵σεο. nde ydò og Idtentusrois drοιρεν eOei oα rooorœν vcrr adizou y dεαν εέυαοi vode 9nοοσινας xcl rdς 4⁴ν dgye- Oerdg gAdας 7drndeνois evrlvet* Iydyxage, rd 2 œeπαηινα ⁴νπ oratudrn elou xõidενςσ Jaæνατενν drs d* 1ν rooupαmο rouren 0rO⁶ον ³) d⁴oνεα αμέν‿⁵μσεν rije 618 u— Seoias oddd isνμμαα εα αν uanora 08 rodς*ανοοαςσν ρασας 1ν cmoadr Owot ral ασαον ναταινααανο deedeεαανοσσαεν.— Indid. p. 394.

VIII. Orl αάπσ) rods Gndioοσεμα rars dixce al 1⁷ dανμέυοι ευνεινεεεοεe. xœ* ovyéßate rodg 520 n⁶εεεν ¹α τν cru Oonod xœ ππ‿εοσν eslar 11041d mν Hoνrds nα EAidag und 1⁴ dernnienn dmd⸗νέσν*) nede 1009*επαια εκοωνμςα. aœl 1ς 7vijOes rors or Ocrrο]s æœl z0¹1ο Guνerditeois qandrs ex u dias 0dlας 1ιτισι vog α ταe'ς edyoias 16 2unifdcxoure 3)&lg 1p„ Eiren dvεετνν⁶ασαι.— Indid.—

IX. DOrl τ τποπε⁷τσQÜEle n Ipeuiovice udο⁹„ 105 dr yν³ ꝗ³⁴νεισαιι*τ⁴α doern 1oĩ 6?dexotusois 30„rilucd deoaigcnra, vα 1π0πσα εμυόιν τος degrerneia, 11½60ν 7009 6% Eruxe ²), αρ⁴ e 1⁵eνάνν ꝙονιιιντεποα⁵ς ις 1m.ετιο˙ϑυιιμαιιμν ð&τ ε‿α†εν.³) — Exc. de sent. Vat. Mai. p. 114— 115.—

X. Pyr6oν dε*μν εα πειο² 1⁴αe bx raεινοπνεναις εν qoE„ ¹) 3oννερee de*- 19⁰dn 3 ⁸ g*ειοασς ²) emiSolns. 100„ 002On Snn. en* Tcν ydo 1079 8„ GAειαιιασσ uενα 108 αl‿ 1ονeςό inodesoreOο xi¹j doerie bũ̃os 2/*εa.— Indid.—

XI. Ori As ιος A8auo 9) cr0de 1r dνπααςρνυ reradueueòro gen eg dels 0⁸ oroari νς eis Xναeατ*ε‿‿αε ν πιαηρααν ιεραςαομενν, dverνσαα dν νν iαον

domanus posuerat in interpretatione latina. Pergit Diodorus de eadem administratione provinciali narrare.—

2) Apud Bipontinos est*OpœΠ⁴⁶e/, ut opinor, errore typothetarum.— 3) Rhodomanus dixit dispensa- torem, de quo vide Cic. rep. V. 3; sed malim procuratorem, cf. Cic. ep. ad Q. fr. I. 2. 3.—

VIII. 1) Q. Mucius.— 2) Cod. in⁴yeodau, inepte, nec probarunt editores.— 3) Ita cod., Bipont. 00&μ⁴ ‧τ—

IX. 1) Q. Mucii.— 2) In eius honorem instituta sunt Mucia; cf. disp. meae, quam supra memoravi, p. 349, Cic. Verr. II. 21.— 3) Val. Max. VIII. 15. 6: Senatus deinceps in Asiam provinciam

ituris magistratibus exemplum atque formam officii Scaevolam decreto suo proposuit. Consul factus est cum L. Licinio in annum 95 a. Ch.; deinde Cn. Domitio Ahenobarbo P. M. mortuo in eius locum successit circa annum 88 a. Ch.; sed. a C. Fimbria vulneratus est in funere C. Marii anno 86 a. Ch. et a Damasippo ante simulacrum Vestae trucidatus C. Marii filii iussu anno 82 a. Ch.—

X. 1) Haesit olim in hoc vocabulo Dind. rı½us se-exspectasse dicens.— 2) Miror Dind. et Muellerum ut alia multa interpretum peccata, ita etiam in Maii interpretatione intactum reliquisse foedum illud vitium et dissimili praedietorum cursu usi, quod quam pugnet eum sententia seriptoris, vix est, quod moneam. neque enim de dissimilitudine consilii Diodorus loquitur, sed de summa et consensione et concor- dia studiorum. quam vim inesse in&τ*ερν i. e. altero eodem nemo est, qui nesciat. Maius cogitaverat de Mario sed dubitans, quia is temporibus posterior esset. De Mario iam in rebus Iugurthinis et Cimbricis Diodorum dixisse non est, quod neges. non igitur ille posterior est, etiamsi infra in descriptione belli Mar- sici et in discordiis civilibus eiusdem mentio fiat. sed haec verba sunt transeuntis a Mucio et Rutilio viris nobilissimis ad Asellionem et Longum et Publium illum equitem longe ignobiliores, sed paribus studiis cum illis coniunctos.—

XI. 1) Aaullde ne, an cum Dind. Aosllos scribatur, non multum refert; utrumque enim nomen vide- tur vitiosum esse. nam quem Cicero Cluent. 61 et 62 nominat M. Asellium, qua is civitate usus sit ante Sullam et Pompeium consules, plane ignoramus. haud scio an Lucius hie fuerit Asellio, frater fortasse A. Empronii Asellionis praetoris urbani anno 89 a. Ch., qui quum pari consilio debitoribus opem ferret, a