Epitheton dO ⸗ouαog lesus Christus quasi ναντν εεονπμνν apud Sorip- tores illius temporis hahct, quo perpetua eius, ut Dei, aeternitas no- tatur. Ita Auetor Paracletices, quem librum Leo Allatius examinavit (Exstat in Fabricii Bibl. Graec. T. V.) p. 21b. 5&ονν toncas, àa. pare, 6 Oeds, ecl vexpode νεέσασρρρσρχ Hinc Graccan ecclesiam in Christi laudem cecinisse, Anlos dSdαrog, ait Severus in Catena apud Wolfium in Anged. sacr. T. III. p. 121.

1y. Ekorolar. T0. li‿ρειον τ reparlas Oeordoxov. E Annotationes.

Browerus rursus vitiose uſtimum Looghulme zeripsite Tokor, etsi recte interpretatas est Deiparae.

Tà Al.ᷣ*ό est, ut veteres Glossae rekaxunt., s*λμοων, plso dνον, οσσeιαααναα vεᷣαeνς, idem quod Homerus dicit pideuνο. Hoc peplum fuit maxime mulierum, quamquam etiam Monachi poenitentia et verecundia ducti eo utebantur. Hoc peplo mulieres faciem suam tegebant. In libris N. T. hoc verbum- non reperias; ex quo intelligi- tur, id esse mediae Graecitatis. Saepius contra eo scriptores ecele- siastici et historiae ⁷) Byzantinae utuntur, ex quibus, praeter alios, Codinus in Chronico Const. P. 56 exei(in aede Chalcopratiana) drrozstra, inquit, † echyn vis uxepartas Oeordroo 75 3 ½ drνον§εμορꝙοον æεεται εν BXaxépvalg. Sine dubio hoc loco legendum est lα*ρ, duum 6⁴ι άα„

) Horum plures mihi Prancofurto misit F. C. Nratehiae, Director Gymnasii, non minus eruditionc, quam liberalitate ac comitate insignis...