33

Schol. V. ad Homeri Iliad. VIIII, 446. p. 201 ed. Bekker. IAPONNIOX„oĩy 8 6

Biarri rreoraler ſsc. 10 verbi Se] OSris cr dεεαεᷣεοναν ενσᷣeeν al,εννν.

Homerus penultimam verbi gueey in aoristo semper produxit, quam tamen Parthenius primus correptam sibi indulsisse videtur, post eum Nonnus. Vid Wernicke ad Tryphi- odor. p. 516.— Vocabulum alpcrehi derivandum esse a substantivo alg, ita ut proprie di- ceretur de iaculo quo venatores capras feras feriebant, verissime perspexit Passovius Lex.

Graec.„ MIAOX.. Stephanus Byz. p. 106. ed. Dindorf. Be206 1½(0„0 a, Kre,s. IAPOENIOX 7

S AAre

069ꝙꝗdrroOri,Atrar dπαα Be³ν⁵οricn.

Hunc pentametrum restituerunt Salmasius et I. G. Schneiderus Lex. Graec. I p. 188. Nam in Stephani libris post dm¶/ͤir» leguntur yerba 1ουν εα uae pro mero rarioris adiectivi drormiν interpretamento habenda esse nemo sanus infitiabitur. Hoc tantum in quaestionem vocatur, utrum cum Schneidero eoοrαννμένςα scribendum sit drοr1ετ, ita ut derivetur a nominativi forma dwornl irus, an crcοοεuᷣ Arol liror, cuius no- minativus fuerit drorνε. lam quum vix adiectivum reperiatur desinens in— 410½ neque descendens a verbis in— ſ, cuius penultima producatur, acquiescendum videtur in forma dwornlirhe, cuius penultima eodem iure producitur atque vocabulum dd n, dn- TIS, olic=g. c. 7. Beledonii vocantur procul habitantes, remoti. Atqui Passo- vius var. lectt. in Steph. Byz. p. 59 auctoritatem codicis Rehdigerani sequutus separatim scripsit deꝓπ o sive quod fortasse praestaret ⁴αστινν ck. Schneideri Lex. II p. 602 sq. Sed iam parum intelligitur quid sibi velit praepositio eσ quum genitivus drοτενταιτιινν εεέ Indorlwy aptus sit a voce εᷣ. Riemeri denique coniectura ruävyerar nimis abhorret a scripturae vestigiis Cod. Voss. lectionem suppeditat maxime depravatam or d" driννεεινν επ⁶ιςι⁶ο

Stephanus Byz. p. 475. ed. Dindorf. Qyeros, dοναονοα Ʒεκε, Oeνᷣ ϑei⁴+εε6α τα ⁶φeεεεο 8 dονκακι. IAPOENVIOX Naareds*) Aiid,. 12 3 12 er r, 70, T“ öos Te ad L?, eri, Arr, s 500. Hunc versum primus in integrum restituit Passovius l. c ex vestigiis libri Rehdige- rani: In*. ο rI Sr Qyer— 100. Vulg. n2uεαν τν ⁵ ττ⁴ s ad*Trn orrpòg ddarc. Dyir idem est nomen atque Hwscrés unde Jeyerin i. q. Quscwig vel Nuasculrn. Et quoniam Homerus II. XXI, 195 sqq. ita descripsit σm⁵σέινοο*ενμααοο, es 00O drre orν⁴οσι mυμιν ⸗πdσασ Odαœß ad äcdcr ircdsi dẽ oOsidtæ uœνod„dovgt, facile intelliges cur Tres appelletur „Kyerin, quippe Ogene vel Oceano oriundus. cf. Schwenck. etymolog myth, Andeu- tungen p 179. 3

Stephanus Byz. p. 141 ed. Dindorf. I. 01* 0¹, rO*,ro» KXunclανν, s v ion Arrο 9 nog zdà 1⁴ντεον ςμον να*ναἀάς ναεες Leuon 11ou.— Aerera al‿

Tbüretos Ar5Acor, εᷣ IAPOENION AN1G... 4.. ADpINANTOPA. 10

Etymolog. M. p. 143, 534. Aoaus, 6 νς dis α ααͥνον!⁷ νν&oνανοοωισν

2⁴ꝓροε̈οοε sνιςε dοte eAutoαντο

4*„* 4 AHο το οmπσse dds ενεασο.—

*) lIta mutandam esse librorum scripturam 6 Meordete supra iam observavimus. 3 3