30

Satis longo intervallo, quo poesis elegiaca ab Alexandrinis potissimum exeulta est, lucem aspexit PARTHENIVS NCTENSIS*), Virgilii in Græcis litteris Neapoli præ- ceptor“), Cornelii Galli poetæ elegiaci amicus(huie enim dedicavit libellum ε†α ⁴ρυοιεασν r. ʃ⁴αν), a Cinna in Mithridatico bello captus, tum propter eruditionem(d rir rai- derouν) dimissus, quem Suidas ad Tiberii usque imperium vixisse tradit. At si quis a Cinna captus erat saltem adolescens, pro communi temporum ratione non potuit superstes esse principe Tiberio: qua de caussa loco Augusti temere positus esse videtur Tiberius, qui teste Suetonio Tib. c. 70 præter Euphorionem et Rhianum in componendis poematis Græ- cis Parthenium quoque imitatus iisque poetis admodum delectatus est, scripta eorum et imagines publicis bibliothecis inter veteres et præcipuos auctores dedicavit. Hine omnis pendet confusio: poeta iam defunctus, cuius carmina exemplar sibi proposuit Tiberius, co- dem principe adhuc in vivis fuisse fingitur.

Sed utcunqne se ea res habuit, Parthenius, eximia doctrinæ ac poesis laude floruisse neque solum eleyelde omnino sed etiam erueoͤetæ elegiaco metro composnisse dicitur, quorum tamen perexigua tantum ad nostram ætatem pervenerunt fragmenta. Iam primum Hephæ- stio Enchirid. p. 9 laudat Parthenii rνπι⁸εειον ei Aoxelcida eleyetærdr, cuius extremum ver- sum servavit qui pro pentametro dactylico est senarius iambicus(fragm. 1). Deinde Ste- phanus Byzantius nominis Iallααον auctorem affert Parthenium er errενπκενν τ iς Aö eu» (fragm. 2). Præterea Suidas v. Haehenos memorat Aourus erwudeor ie paαμris(cuius etiam αμε, ⁵Gμιονννεν εσ ιεos nescio quo metro seripserat), in euius obitu deplorando poetæ haud dubie obversabatur Antimachi Lyda. Fortasse huc referenda hexametri, ut videtur, particula qualem præbet fragm. 53. Tam tenuia hodie supersunt vestigia Parthenii erαn- dsicν eε‿ινν..

Artemidorus Oncirocrit. IIII, 65 laudat Parthenium er Aeyeite, in quibus inesse ait ioroolae Eéras z drolntous, eas quidem ad somnia referendas. Jam Pollianus in Anth. Pal. XI, 130 poetas cyclicos, Homerum imprimis compilantes, cum elegiacis comparans, quibus non eadem furandi potestas concedatur, iuxta Callimachum inter elegiacos refert Parthenium:

⁴l duich roör 2e„ν Ʒπ⁹ο οεαι¶mτπ᷑Qͥ⅗⁷skr 020„* m„ο Naç erlov alerretr—) dt Ka³dudeor. Accedit quod Suidas Parthenium wcr εεxν vocat&2ε νέιοωαπο, unde hoc quidem proba- biliter colligi posse videtur, poetam reliquisse olim coronam quandam ex variis ut ita di- cam floribus contextam. Hnuic opinioni eximie favent inscriptiones carminum distichis in- clusorum. Sic laudantur eyelct eic Aqdrs(fragm. 4). Suidæ autem testimonio adver- satur scholiasta recentissimus ad Authologiæ editionem Wechel. p. 256. Suνο uᷣmrnοεαeν Tao- ⁴αιιQm 0<ronrah, 6y 6 Her Nixateig, 6 ds Xog, dryο Oοοv, ds gyoœuqen Aeyeice eie AqGοd:itv. Sed inanem hanc atque futilem fabellam gravioribus testimoniis refutavit iam I. A. Fabri- cius bibl. Græc. IIII p. 303 ed. Harles. Aliud elegiacum Parthenii earmen inscriptum

*) Stephan. Byz. p. 314 ed. Dindorf. Suidas Vol. III p. 52. **) Macropii Saturn. V, 17.