19

Sequitur EVRIPIDES, codem anno atque die quo pugna navalis ad Sala- minem commissa est in ipsa hac insula natus, i. e. Olympiadis LXXV anno primo, defunctus Olympiadis LXXXXIII anno tertio*). uem quidem tragœ- diarum scriptorem facundissimum distichis composuisse srινιε in Athenienses qui Nicia et Demosthene ducibus Olymp. LXXXXI, 4 in calamitosa illa Sicula expeditione perierant locupletissimus testis est Plutarchus Niciae vita c. 17. lam vero Ovidi elegia in mortem Tibulli, Statii epitaphium Pileti Vrsi et si- milia carmina Franckio Callin. p. 126 sq. male epicedia vocari videntur revo- canti ad Photium p. 987. Atœ‿†εεt ε ν επτινν⁶εονυν˙ ϑ108, 611 15 uν 6rμιω᷑Vmr‿ς σάι τι κ⁶ς εωπιι το Gιααοος εεινοωι εέν ετεαε, 6 0 9 vog 08 eενμαφεα νν. Accedit Servius ad Virgil. eclog. 5, 14.„Epicedion est quod dicitur cadavere nondum sepulto, pitaphion autem post completam se- pulturam dicitur.“ Sed hanc vocis arıπμι⁶εo definitionem inclusam esse terminis iusto angustioribus Plutarchus ipse luce clarius ostendit, quippe qui I. c. disertis verbis prodiderit Euripidem uerd ννν ντtaν ατνν α Ʒν ⁶1εοον(i. e. post nuntium cladis atque interitus Athenas perventum) scripsisse&mνιιικι⁶εέεον, ita ut hoc ipsum erιπε ne potuisset quidem dici παασ ατο το νοοσ e oν G⁴α‿- uarog zeiεεeνν sive Servio interprete cadavere nondum sepulto. Idemque Plu- tarchus Pelopid. c. 1 ο εκνπηκεκαον dixit ut idem denotaret quod ³εεμεον quod quidem distichum referendum esse ad eriræν erriταν demonstravimus in Specimine I p. 5 sq. Quæ quum ita sint, altera exoritur quæstio, utrum Eu- ripides epigramma an elegiam sepuleralem composuerit, unde Plutarchus excerpsit distichum quo Syracusani octies ab Atheniensibus devicti memorantur(fragm. 1). lam utroque Plutarchi loco inter se collato Euripidis distichum potuit quidem ex epigrammate repetitum esse, sed verba„έα᷑ασν εmρινκηεοων εροισεν ad carmen potius elegiacum idque amplioris quam epigrammatis spatii spectare videntur. In Pelopidae loco Plutarchus addito articulo 6 ert&ον) unum illud distichum significavit quod ex epigrammate in Lacedæmonios laudavit: Niciæ autem loco sine articulo dicens 7οα.ςρόν εναινακι⁶ειον επαοιςσεν in universum denotat roinuc ιανανεον, carmen funebre vel sepulcrale, quod tamen distichis fuisse inclusum illud ipsum ostendit distichum a Plutarcho servatum.

Praeterea Euripides fabulæ quæ inscribitur Andromacha v. 103 sqq. inseruit 9νον s epeic(fragm. 2), quibus Hectoris uxor incomparabilis iam captiva miseram sortem flebiliter deplorat. Ipsa enim post Hectorem ab Achille occisum et Astyanactem filium ab Vlixe e turri deiectum in servitutem abducta Neopto- lemum Achillis filium Phthiam sequuta est ex eoque pellex Molossum peperit. Quum autem ille postea Hermionam uxorem duxisset neque tamen liberos ex ea suscepisset, hœc ipsa Andromacham incusavit, dg uν—†ρραονμματαωσισ εᷣενρννιέιηeοο riou(velut ipsa loquitur Andromacha apud Euripidem v. 32 sq.) dπααια zu r6ꝑει ιμιισουμειννν„ mατ Fᷣ‿ ναᷣieν ονιων αἀάιν ϑέ ουν⁹ν‧ εννμαονοσα εᷣαn

*) Vide Clintonis fast. Hell. p. 31. 87 sq. 3*