7

&ο ↄνεκιν ννν vig reg! 1 Gννμναμᷣσ νtirrrog nersxetr eler, 6 005 Al- gxνou soανιν ϑνιιν. Hæc autem præcipua in commovenda miseratione Simo- nidis virtus fuit eaque tenerrimæ orationis ac dulcedinis socia. Ex Simonidis autem eig rouνς Maoᷣναοωιννοια—ſẽõΤᵉłôvegia hodie ne frustula quidem supersunt: nam disticha in Anthologia Pal. VII, 251 servata, quae Vlrico hist. poesis Grac. II . 507 huc referenda esse videntur, epigrammatis potius sepulcralis quam iuste elegiae funebris speciem prae se ferunt, id quod praeter argumentum et dei- riαον pronomen 0?:e demonstrat etiam inscriptio Graeca: eig roug Aæusdcuio- viovg roðœ uer Aeuidou medvrag, i. e. in eos qui ad Thermopylas ceciderunt. In scholiis ad Ariciofanis Vesp. 1402, unde narrationem repetivit Suidas, praeter alia carmina laudatur Simonidis en Agreutoie varxxix di, ele eicg. Cui adversa fronte oppugnat Priscianus de metris Terentii 2, 24 T. II p. 415 ed. Krehl.„Simonides et Alcman in iambico teste Heliodoro non solum in fine ponunt spondeum sed etiam in aliis locis. Simonides in en Aoreuidi veuu. Tio in dimetro catalectico EBoνσει ϑααα.« Alterutra igitur relatio aut falsa debebit esse, aut Simonides duo carmina in illud prælium navale seripsisse statuendus est, alterum elegiacum, alterum vero melicum“). Quare eum C. Schneidero scholiastae relatio ad neniam elegiacam referenda esse videtur, qua poeta deploraverit corum civium interitum qui in prælio illo ceciderunt“). Le- viorem rationem init Schneidewinus p 5. Quae autem huic quoque elegiae di- sticha vindicare conatus est VlIricus hist. poes. Graec. II p. 508, ea ab Aristi- dis scholiasta p. 58. 357 ed. Frommel. disertis verbis pro epigrammate lau- dantur eig rodg sv TTuœiς iναάννπαας εαoioue, neque alium nisi epigram- maticum biberunt colorem. 3 Gu. Ern. Weberus ad interpretationem poetarum elegiacorum p. 610 sq. Simonidem in Plateensem quoque pugnam elegiacum carmen composuisse intel- lexit, respiciens ille quidem ad Plutarchum de Herodoti malignitate c. 42, ubi tria Simonidis disticha(fragm. 5) leguntur quibus res a Corinthiis in pugna Platæensi gestae enarrantur, quanquam ea disticha ex singulari in illam pugnam elegia deprompta esse non disertis verbis enuntiatur; ex verbis autem quae sub- sequuntur: raæντσασ ά ody oOlon ε&ν KOOlνν rςοσνπν νον dςσμα ταων s r r6liv, d dg de g derg eweivee Sepela„d⁴‿ωπ᷑ĩ ⁷e:Gτ⁶ερνν, hoc saltem efli- citur, Simonidem distichis celebrasse res ad Platwas gestas sive peculiarem ele- giam concludentibus sive erεlεοςεοις(Quae si vera esset coniectura, facile in

6) Gaisfordius ad fragm. CL.VII rectissime annotavit verba quae praeterea apud Priscianum legun- tur, Metioroeεα ο απ, esse Heliodort grammatici monentis sequentia Axoroerouoæ Kioas ex antistropha carminis desumpta esse, e cuius stropha derivarentur priora, 71 σακ mϑᷣ̈ιασσcR. Hinc pendet Schneidewinus p. 6.

1) In Greuzeri Studiis IIII p. 42.„So meldet Suidas dass unser Dichter den Seekampf von Arter misium in einer Elegie besungen habe, welche Nachricht ohne Zweifel auf einen Trauergesang um die dort gefallenen Helden geht, in welchem eine Beschreibung jener Schlacht selber epi- sodisch eingeflochten war.“—