De carminibus Prisciani grammatici nomine inscriptis.
Prisciani, celeberrimi institutionum grammaticarum auctoris, nomini praeter alios libellos duo carmina vulgo addicuntur, liber geographicus in usum scholarum scriptus et panegyricus Anastasii imperatoris.
Prior e Graeco Dionysii, qui inscribitur Aoruoiou xseενννπασαιι oizoue ᷣ, paraphrasi libera in Latinum translatus in aliquot codicibus exstat(cf. Poet. Lat. min. rec. et em. Aemilius
Baehrensius, vol. V p. 262 sq.); quorum maior pars in titulo— Periegesis Prisciani grammatici cod. Turicensis; Incipit periegesis Prisciani grammatici Cesar- iensis cod. Durlacensis etc.— Priscianum auctorem nominat, pauci titulo carent. Carmen
continet 1087 hexametros. Editiones in manibus habeo has: Wernsdorfium Poet. Lat. min., Altenburgi 1788, Vol. V p. 265 sqq.; Bernhardyum Geogr. Graec. min., Lipsiae 1828, Vol. I p. 427 sqq.; C. Muellerum Geogr. Graec. min., Parisiis 1861, p. 190 sqq.; Aem. Baehrensium l. c. p. 275 sqq.
Alterum carmen integrum traditum est in uno codice Vindobonensi, olim Bobiensi saec. VIII— IX, et ex parte, in v. 44 desinens, in codice Bernensi 363, saec. IX. Carmen continet 312 hexametros cum praefatione 22 versuum senariorum. Cod. Vindobonensis in fronte exhibet titulum: Incipit praefatio Prisciani de laude Anastasii imperatoris et subscribitur: Expliciunt laudes sacratissimi imperatoris Anastasii, Isaurici et Parthici et Gothici victoris dictae a Prisciano grammatico. Cod. Bernensis inscriptum habet: Praefatio Prisciani grammatici de laude Anastasii impera- toris. Quod carmen editum est primum ab Endlichero, Vindobonae 1828 ex codice Vindo- bonensi, tum repetitum a Niebuhrio, in corpore scriptorum historiae Byzantinae, Vol. I p. 517 sqq.; denique a Baehrensio, l. c. p. 264 sqq., qui utrumque codicem contulit. Wernsdorfius IJ. c. p. 212 sqq. plane demonstravit non dubitandum esse, quin Priscianus auctor periegesis Latinae sit, inprimis p. 220 ostendens nullam unquam inscriptionem in codice aliquo repertam esse, quae alium quam Priscianum auctorem suggereret, et demum ex eo tempore alterum auctorem petitum esse, quo in inscriptione alius carminis de ponderibus et mensuris, quod a nonnullis viris doctis— Wernsdorfio non excepto — Prisciano adscribitur, Remnius Fannius sive Remus Favinius(cf. Baehrens. l. c. p. 71) ut
auctor nuncuparetur.