C.

— 241—

optativus orationis obliquae bis tantum legitur. quam paucitatem si cum ingenti eorum exemplorum serie comparaverimus, quibus indica- tivi aut coniunctivi integri exhibentur, cognoscemus apud Thucydidem indicativos aut coniunctivos orationis rectae plerumque immutatos transire in orationem obliquam.

III. Enuntiata roτεοοωνπν ßet roi introducta.

Quae particulae modo ad infinitivum additae inveniuntur, modo ad verbum finitum adiunctae.

Atque illa quidem structura, quae Homeri est fere unica, antiquior iure habetur, haec, quam d, 4

posteriores paulatim scriptores susceperunt, recentior. Thucydidis ipsius quis sit harum particu-

larum usus cum viri docti satis bene iam inquisiverint, ¹) equidem numeris tantum exempla denotabo.

a.

C.

d.

Infinitivum Thucydides sexagies octies usurpavit ac nudum quidem praesentis undecies, acristi tricies bis; in accusativi autem cum infinitivo structura praesentis sexies, aoristi undevicies. r 6 τν̈ 60 ⁴1 quinquies legitur. Sententiae antecedunt modo affirmativae modo negativae.

Indicativum adhibuit duodecies; sexies praecedunt enuntiata affirmativa, sexies negativa. oν τπ ν π οαν bis, r9ντεμοοσνQQ)᷑1Rmbis reperiuntur. Coniunctivum cum oν consociavit undecies, cum rστέον semel, sexies particula omissa est: post tempora primaria ter, post tempora secundaria ter, neque est, cur hoc dicendi genus Thucydideum non esse putemus; sexies α addita est in oratione obliqua. Enuntiata, quae antecedunt, semper sunt negativa.

Optativum bis posuit in oratione obliqua. Enuntiata praecedunt negativa.

1) cf. Wagner I. l. et Sturm 1. I.