— 22—

tempora antecedunt:

imperfecta. II, 79, 6. α οꝭO᷑π 1ννν εmꝓππειοιεμν 4οννακ‿οο, ενε̈dεοσmν, αeνzdσν—⁸ εꝓνειεανιο. I, 90, 5. 99, 3. II, 13, 7. 15, 1. 18, 2. 34, 7. 49, 3. 51, 4. 65, 9. 76, 4. III, 21, 4. 68, 2. 97, 3. IV, 23, 2. 26, 7. 100, 3. VII, 4, 6. 44, 6. 70, 3(bis). 75, 3. VIII, 53, 3. 73, 5.

IV, 77, 1. π᷑◻mᷣ kodνν ατs, drröre acοος eꝭ, Suεᷣlde τοœreueν εs od Blαυατος, ac similiter comparata III, 22, 3. VI, 66, 1.

participia imperfectorum vice fungentia. V, 16, 1.&s&νϑνυμμαην τοςα daæαεdοννσ deꝰ Troοεαευενοο dmπνν αάταν döte wν ππαεεœν, et II, 43, 1. drcöte zal reiog ouνᷣ οσςσͥσαeiey(sic!), od odv eu* i)v rölu ye wijs d—oersα doswi Aloνres greoiesiv, ubi miram Classeni annota- tionem: hypothetischer, nicht iterativer Optativ— non intellego; nam optativo iterativo ubique rem coniuncte elatam denotari quis est qui negaverit?

optativus. VI, 97, 5. Goοονοον ετσ⁴ννμηση mπσσ ꝭ æτοες, d/röre 7rOO0sν ⁷ αά!eͥoσ⁴m–⁵ενο 7 rsixioννεεε, roic s σleνsνα ναάα rodc LOiμαν αeCνοονxκ, ubi optativus, qui modorum quadam assimilatione ortus est ex coniunctivo, vere iterativus putandus est.

optativus in oratione obliqua invenitur. VII, 48, 1. 1Qϑεεν ⁴ο eε(&ν⁶,νιεε), drõöts Soν*³οeνν, d'το τοοννννεές τοι 1Gσꝙ quod enuntiationum temporalium unicum exemplum est, quo in oratione obliqua optativus fertur pro eorum exemplorum numero, in quibus indicativum aut coniunctivum aut denique infinitivum Thucydides posuit. Haud igitur ab re esse duco, cum coniunctivorum exempla iam denotaverimus, etiam ex iis, quibus indicativi vel infinitivi feruntur, exemplis nonnulla digesta hic perlustrare.

Atque indicativus quidem integer relictus est: I, 2, 2. A⁴eάν Ʒν„ dröre rieς ꝓπμνικανιιωμν εά dreixioτν οσdreνν s dοshσετů atque consimillime VIII, 96, 2, quibus locis indicativum orationis rectae in oratione obliqua retineri liquet. Aut VI, 49, 2, ubi legitur: Adμανο ³sε dντναρνς εꝓρσ xναάη πμνεν ν εν νdᷣæxoνᷣœꝭ eα 1τοοεν rröles de ravνora i ax 1οενεσσσ⁹, Soc ri dnræodσmκάoi s&tGi œ dsoroa Sænenan,yusrod, optativum alienum esse a totius loci natura nemo dicet. Quibus adde: III, 70, 6. VI, 49, 2 iterum. VII, 47, 3. VIII, 40, 3. 78, 1. alibi.

Infinitivus autem in oratione obliqua legitur: II, 102, 4. Isysral dε xad Axααiνν, drε d) aAσσισσι mð͗̈τανιμεd e ςνον τα μeιηνο⁶⁹ε τν‿εμο νõν ν viν zoiαm ⸗oixen et II, 93, 3, ubi enuntiatum est causale per sz introductum.

Postremo loco duo mihi laudare liceat exempla, quibus vel evidentissime optativum con- iunctivi esse vicarium demonstretur.

I, 91, 3 enim ita legimus: 5oοπεκντει oν ausdæiννοισφσ, dnörs Gαραᷣςᷣ dõνασεαᷣe, 00xει αἀ(ςdνꝓν, quo loco neque de optativo cogitari potest iterativo et ex enuntiati dependentis natura modorum assimilationem exspectamus, h. e. coniunctivum genuinum servandum fuisse nemo non videt. Nam ut ex magna eiusmodi exemplorum serie, quam sub coniunctivo digesta attuli, unum laudem VIII, 90, 3:„ à‿ 1⁷ rsfxovs νυκνᷣG§ã₰O· tα rodòς οsεᷣοoν έλ³ον daν Soνerc, xœꝛ ναά̈σν α εςι dεεννπναας, prioris illius exempli quem legimus optativum huius posterioris coniunctivo evinci vicarium in aperto est.

Altera ex parte cum IV, 111, 1 legimus: 6 s Bαι⁴ςας... 5.εααν πμεμαμεμαἀσεσας 1τοτε̈μmσαε⁷, 3πσ, drtõre ulx ννες νοννεεννααα τα σeφσκανονϑ|ς‿εν, 1r0τοιεςςdσ|οεν, dubium non est, quin optativus ne hic quidem iterativus modorum attractione positus sit. Atque id eo facilius fieri potuit, quod actio secundaria ad tempus praeteritum relata ipsa quoque praeteriti temporis notionem quandam susceperat.