— 317—

A. Coniunctivus.

Ut supra iam vidimus, duo sunt coniunctivorum genera, alterum quod voluntati vel exspec- tationi, alterum quod rei coniuncte elatae cogitationi inservit. Utriusque generis coniunctivos Thucydides in enuntiatis temporalibus admisit. Nam I, 90, 3, ubi legimus:&αυπ εακςμ‿ενε d/ποστσεααιαννᷣ ð⁴|ε ᷑νvνιια ⸗νμιστον εςα τιν ⁴sxædiμονα, adoue ds r90 G ε&ασσι έσομε̈νον osοειι νυm ευς sxιμερμστιν, d εσe⁷ν dνεννα odoνrov, Soα ꝛ+z τ zεi‿ναο ¶mĩ5“ò ο‿, facile est ad intellegendum, Themistoclem iubere legatos usque ad id temporis momentum retineri, quo exspectat fore ut murorum aedificatio ad certam altitudinem pervenerit.

Altera ex parte II, 35, 2: Lasx* roũde Aνεέαόαιαν ο&eraui 61GX τ0 oε&τ‿εν Ayõusot, 6c 5 deν ενᷣ αάτς εααστοο olsra eæxeoe lux ⸗dodoœæi ι e„xouα, per se patet coniunctivo nec voluntatem neque exspectationem contineri, sed solam eam condicionem cogitatione fingi, qua actio enuntiati primarii rata fieri potest.

Nonnunquam quidem dubitari potest, quanam notione coniunctivus praeditus sit, sed plerum- que res satis plana ac perspicua esse videtur. Itaque nunc iam quae exspectationis et quae cogitationis coniunctivos exibere exempla nobis persuasimus, digesta afferamus.

Coniunctivus est is, qui futurae rei exspectationi denotandae inservit.

Quod coniunctivorum genus in iis tantum enuntiatis certa vestigia reliquisse videtur, quae particulis Soc et uενι vel àενεέια ο⁸ introducuntur notione„donec— bis“ finali indutis.

1. ⁵.εαιο vel Aε.εʃι d. a. partioula a, deest.

a. tempora antecedunt secundaria.

praesens historicum. III, 28, 2. Haxi d'̈aœν⸗as rode dore 1ν) dννm, xœrœæτiεru ε Tsνε⁴οων αμεει°ο⁸ roi 49 os 1 Fdoen.

aoristus. IV, 41, 1.*ομα μκνιτιην eες τόυν vα ν⁴ςσσινοοι ειιμηνκαη‿ι εεουeνασσν dαρμαοςα αινιαάκονς ouldσσέριν εμέεταν²ο eι ευνμμασν. IV, 46, 3.

5. oratio est obliqua.

I, 137, 2.*ν ³εα(ςσ†φeν(à„,)) Alvd υ⁶εα ετρναα ενι ε ες ιεένια ττονς νιννηνταν quibus adde in foederis monumento IV, 16, 2.

Herwerdenus, qui totam Thucydidis loquendi rationem ad severas illas leges, quas recentioris demum Atticae dictionis proprias esse iam supra monuimus, restringere studet, auctore ut videtur Schneidero. 1) I, 137, 2 particulam y inserendam esse putat. ²) Sed cur idem ceteris locis omnibus: III, 28, 2. IV, 41, 1. 46, 3 et IV, 16, 2 in foederis monumento nudos coniunctivos admiserit, equidem non video causam, si omnino ratione ac causis demonstrari potest, illo loco ay particulam addendam esse, quamquam ne minima quidem eius vestigia in codicibus exstant, et his locis, qui eodem in statu sunt, inseri non licere. Immo, retineri oportet hos nudos coniunctivos ³) similiter atque in foederum monumentis eiusdem aetatis et nudi et ævy particula instructi coniunctivi promiscue adhibentur. Haud igitur recedit Thucydides, id quod iam in enuntiatis relativis vidimus, ab ea dicendi ratione, quae a carminum Homericorum temporibus ⁴)

1) cf. ad Arist. hist. nat. IV, 169. 2) cf. Stud. pag 138.

3) cf. etiam Stahl. quaest. gram. 11. 4) cf. Delbr. pag. 85 et 152 sq.