8—

p- 1Ia—21— a

1 1 at? a 7 2* SrI. S. Sra.“ srſa†*

n a+a=p— 2 8.(4,2)= 1

a— a= p— 3 Neque minus hae aequationes facile inveniuntur:

ce P pIa p- p tI=— a

SpI 99] S..SPILL.““]—SrIz“ 4 14491

a+ a.⸗= p— p— 1 a †a.= p— p— 2 8.0

P- p- 1—a

44681)= 1

.———+— 8 X 8 Xn— 8 XI

Inde substitutione facta haec deducitur nequatio:

-. rIa a. 4⁴ ˙*1—a&+‿οꝗ᷑˖ 1½ α⅜ 9½11 b a.. Pa (3) Sp PIsx.. SpIS U—+ els T —„——ÿ—ͦ—ÿ—ͦͦᷣ̃ᷣ—— a †a.⸗= p 1 a †+a,= p— 1, b p, b b.=P 1, p+‿ 1=p= T,8.(7)=1 a †a.= p— 1

Ex qua aequatione haec derivatur:

.+ 2- 46112:.+ 44 Ckp 212” ‿ 2 a..+ 1.(α.‿ 14¾) ut SeLeel eeleeele

—O—————ꝛ—xxꝛ-—-:— ,y——.— b p, b b.=p+ p. 1=p 1 b p, b†b.=r † p=c— 1, d c, d† d=c s+ 1=p— 1, r.=— 1

aε+‿| 1 M.4 11=—b + 1 8 Xn

—— b= p, b† b=p+. 1=p— 1

Qua ratione pergentes symmetricas funetiones in eas, dquarum membra minorem variabilium nu-

n

merum retincant, ita transformare possumus, ut, cum ad aequationem p— 1“* perventum sit, symmetrica functio cum summa potentiarum congruat. Substitutione igitur facta, quaesitam for- mulam inveniremus. Sed haec sufliciant, quod fieri non potest, quin signorum deseriptio typo-

grapho nimium laboris atque difficultatis afferat.

§. 2.

Ex aequatione( autem quaesitam formulam altera ratione inveniri licet. Nam si, ut supra, =p, b= O ponimus, iterum aequationem

PIa srLza]l—s SpI.

Cat— rlin c+ Lau1„ r.ll⸗ aa.= P— 1—

— 8 x, aa.= p— 2, S.(24,1)= 1

invenimus. Si autem in O p-— 1 pro p et l=P 1 et ά αᷣ+‿ oάα ponitur, ex ea aequatione sequens deducitur: