— 3—

Placere, quod volaptatem producat, voluptatem antem nullam oriri, nisi perfectiones, seu vere, sive errore quodam, sentiantur. Ad id vero, uf in re quapiam insit perfeetio, requiruntur plura, sive varia, consensusque variorum; eum antem ad id, ut aliqua res pulchra sit, requiratur partium consensus amicus, hæc ipsa partium convenientia dicatur symmetria seu com- mensus, intelligetis, ad id, ut res pulehra sit, requiri partium, ex quibus res constat, symmetriam sive commensum.¹) Cum in oratione pulchra varia, quæ in oratione inveniuntur, ita inter se coneinere debeant, ut id, quod dieendo assequi volumus, sive ut philosophi loquuntur, ut orationis Knem quam facillime obtineant, isque, qui perfectiones et pulchritudinem orationis nosse vel dijudicare vult, orationis finem, ad quem ca, quæ loquimur, referri debeant, perspectem hahbeat, sequitur, ut oratio Pulehra perspiczca sit, quia ideo loquimur, ut alii nos intelligant; oratio Ppulehra respuit ergo voces inanes, quibhus nulla est subjecta intelligentia. Voces enim mente cassæ sunt ejusmodi, ut neque is, qui loqaitur, cogitare aliud quam videatur, neque is, qui legit auditve, notionem aliquam comprehendere possit. Oratio ergo pulchra nititur tanquam fundamento clara et distineta rerum enunciandarum eog- nitione, ejusque præsidia e lautiori eruditionis apparatn desumi debent, maxime philosophiæ, qua adjutrice elaram distinctamque rerum cognitionem nobis acquirimus(«scribendi recte sapere ete. Ilon.), ita ut eloquentia reete dieatur loquens sapientia.**) Experientia teste novimus, nos cum ad alioe dieimus, id unum persæpe spectare, ut aliis ca, quæ dieimus, probemus, legentiumque ac audientium animos ad eredendum flectamus, sive ut aliis persnadeamus; in oratione pulchra ergo omnia conquiri debent, quæ ad attentionem eonciliundam adferre Possunt adjumenta, Fationesque idonec afferendæ sunt, quæ mentem ad adsensionem fleetunt.

Ea omnia, qus orationi adjicinntur, ut placeat, ejus constituunt ornatumz oratio pulchra ornata ergo osse debet, verba igitur plura sæpe adhibentur

*) Aristot. de pogtiea VII. 0 lαν ιτπι ⁴.„ rces ege, pulchrum—— fn ordene eon- sistit— i. e. in symmetria, convenientia, eonsensione. **) ef. Cie. orat. A.(3.)— sine philoseplia non Posse effici cloquentem etc. ete.