— 2—

homine: Ad corvos; de nequam homine, sed honorato: Corvus sacer Apollini, — de generatione prava: Mali cori malum owum.

Signornm symbolicorum antiquissimum serpens est, per quem calliditas alque prudentia merito indicatur. Animal hoc serpit; motu praeterea va- rium est, ad subsidium, defensionemque praecipue paratum; veterem pelleur quotannis exuit; caput, dum totum corpus periculis exponit, tue- tur. Proverbium ex eo sumtum„Oq;eος Ʒνμννμα serpentis oculus, de his dici consuevit, qui acribus et intentis intuerentur oculis, unde Horatius:

»Cur in amicorum vitiis tam cernis acutum »Quam aut aquila aut serpens Epidaurius 2«x

Aegpytii sacerdotes mundum universum scribere volentes serpentem, qui caudam suam depasceretur, finxerunt, ut principium ad finem direc- tum, ſinemque ad principium reflecti doceat. Hoc idem illud ſigmentum est, quod Saturnum, quem pro lempore ſigurant, ajunt, filios devorare solitum, ad quod Maro alludens:

Atque in se sua per vestigia zoleitur annus, Oeidiusque, quia anguis tacite proserpit, nullo edito strepitu, Labitur occulte, fallitque 2eolubilis aetas.

Serpens imperatoris quoque aut regis potentissimi ipsiusque Dei ¹⁶⁴) sig- num fuit, simulacrumque in nummo Aurelii Caes. Aug. Pii filii, videre est serpentem manu a medio tenens caput, dexterae cibum porrigenti, admo- ventem. Indicandi dominii causa in Junonis quoque dextera serpentis ca-

Put statuebatur. 149e

*⁰6) Serpentes etiam nunc hodie in deorum numero habentur atque tanquam

numina divina adorantur. Vid. Mungo Parks Reiſe ins Innere von Afrika: „ Das Volk in den Thälern gegen Nubien, die Agores bei den Quellen des Nils ꝛc. ha⸗ ben große Ehrfurcht vor den Schlangen, füttern einige davon in ihren Häuſern und ſchließen aus ihrem Freſſen oder Nichtfreſſen, ob etwas zu unternehmen ſey, oder nicht.