VIII

induas. Mutatio KAN ex KAI facilis; hac ratione nanciscimur longam syllabam arij—. Apodosin quae deest, verbis quae uncis inclusi, explevi. Saepius apodosis omissa hac ratione supplenda est. Cf. Il. Z, 150 ˙ 69εμιναα al radra da³εμ᷑ ναα, ⁴*&ρον ει eldi ori ιςα Eoog.— Simile apodoseos omissae exemplum apud Eur. Heracl. 150.

Post zoxun-jpa particulam re jam inseruerunt ut video Seidler et Dindorf, quo bene nolνa et roudea, quae ad qHdoea„pertinent, conjunguntur. 1 v. 169 post alterum αQε rig inseruit c; metrum huius versus tunc esset oW—,—„—, quod ut cum antistr. v. 192 congrueret, unam syllabam resecandam esse Seidlerus vidit, qui alterum zig ejecit. Tunc vers. sibi respondent. Quaestio autem oritur, qua ratione sit hoc metrum explicandum G] o!li G,!— 9l—. Nam aut statuere possu- mus dochmium omnibus longis syllabis solutum praecedere pherecrateo aut octo illae breves ita dis- tribuendae sunt, ut duabus anacruseos vice fungentibus sex ceteras trochaeos solutos accipiamus. Hac ratione ut metrum explicemus,(d, uM,, v0 O—) movet me Christi, Metr. pg. 478 obser- vatio, qui dochmios et logaoedicos versus rarissime conjungi docuit. Ad dicendi autem modum quod attinet, nonnullis viris doctis minime carminis graxvitati conyenire planeque absurda visa est puerilis ista locutio qua vocatur agrestis homo„alaxzronöryg ävie(cf. Guil. Hoffmann in Jahn. annal. t. 85, 595). Nauckius quidem hoc verbum absurdum nominasse satis habuit, nil vero novi proposuit, Hoff- mannus autem scripsit ι⁴⁰ꝰ RC Sℳ0„ vYa A.„ νοοοταιαρα σηνκ, qua mutatione lucratur etiam particulam yao paene necessariam cum causam sui adventus Electrae expromant mulieres Argivae. Sed mea quidem sententia affectui loquentium magis accomodatum est asyndeton. Sic etiam Soph. O. Col. 741 1200 90 G Olxou nag ds Kad ειεεμανqQενςσνααe omisso„âo asyndetice duo conjunguntur enuntiata, quorum alterum causam exprimit prioris.

Neque etiam offendendum est adjectivo„alœrondrag(nostrum Senner). Recte dicit Weil: un des bergers de la montagne qui boivent du lait au lieun de vin. Ce trait nous semble tout à fait d'accord avec le caractère idyllique de ce morceau. 2

Jam me converto ad antistrophae versum„ouνosu re 2690 1909[.αe‿ draairc; metrum knius versus congruit cum stropha, si zotosa(=) legis. Ellendtius quidem lex. Sophocl. pg. 790 5F nostri vocabuli apud tragicos corripi sibi aegre persuaderi dicebat. Aliquando ita fieri primus Hermannus observavit(Cf. Elem. pg. 44 et de dial. Pind. pg. 9, praeterea Elmsley ad Eur. Med. 618, Rost, gr. Gram, pg. 111. Loci quibus 5 correpta videtur, sunt Tro. 520. 856. Iph. Taur. 1253. Iph. Aul. 1251. Jon 459. Videamus autem quid verbis traditis elici possit. Conjungo equidem„ουσαιαα cum antecedenti Oägea, ut Tdοισ‿ 1009 ¹ær, ayaia appositionis locum obtineant. Hesychius explicat nο- „αα ϑς‿μι* yꝑmνιι σοοσσραα ναηαι n009 1un. ¹j mdturdvn, unde Hoffmannus recte collegit, explicatum olim esse vocabulum 96 uL&MlQ et voce doνμα et voce lewrdvnhy. Etenim— etsi inter has Hesychii explicationes magnum discrimen intercedit, tamen utraque hoc loco ferri potest; nam Ta n000 1dα sunt dona quae valent ad augendam venustatem(Tägac) aut— si conjungimus a/aiag n00 jucra, his verbis eadem significatio inest quae versui 175: ob« en! ayixie, oplaau, ‿νμν ou sri„ευνασαιοασσ σνινιισοσσQm,eᷓemö- rauat. Sed praestat conjungere„οαιιι ἀeν μdς 900 æœra, ut genet. dνdiag vice fungatur adjectivi quod saepe apud Euripidem fieri patet ex Phoen. 1491 oroli rgugäc, quod idem est quod orolic rouρε⁴, ib. 1527 Horoi ydlarrog= 1aαεοε σπαά‿ανακτονν. Vertimus igitur hunc totum locum: Sed age! et si tibi a me poposceris sc. vestes, scito, elaborate contexta sunt pallia aureaque, quae induas venusta velamenta gratiis(tuis). Redeo ad v. 170 Muonsparoc ougeißärge; sic C, d9eirag c; versus antistr. 193 dozeic roεα ασνς‿ dανα, quod attinet ad metrum, non ita comparatus est; nam responsio haec esset 170 0——,= 0— 193 G—=—. Qua Kirchhoffius praeeunte Dindorfo offendit scripsitque ITuvαοo osοdrac. Maur. Schmidt contra in Mus. Rhen. XXVI, 216 proposuit zsorc* Sαlααιυοισ dεig. Sed non offendendum est responsione duorum versuum ita paratorum—— G—— et V=— 9=,—, cum saepius praesertim apud Euripidem in versib. glyconeis collocatio dactylorum confundatur. Sic Hel. 1460 et 1474 a— aic linöureg lyaltaig et daual—„α„να So‿νυντον dνι⁶εααeν Herc. fur. 676= 690. Cf. Christi, Metr. Pg. 533.

. 1 J. IH. Schmidt, Monodien u. Wechselges. pg. CI. proposuit val αονο εμοο νοεᷣ od euxra T! 2„Oxι tunc versus bene respondet versui str. 168, quem equidem mere dactylicum olim fuisse et ita restituendum censeo; sed non assequor, cur„doæ glossa fuerit verbi luera, quod quid significaret, unus quisque Jegentium non lönorabat.

2 Cf. etiam Sohapiar. 1. 1. pg XIX et Schenkel Philor. XX, 470.